Voorwoord Marinus van den Berg1. Ziek2. Toch intensive care3. Sombere vooruitzichten4. Verdoofd5. Waar blijven de handvatten?6. Verder7. Goede voornemens8. Pas op de plaats9. Weer werken10. Ik wil niet meer vechten11. Moe maar ik moet verder ...12. Zwaard van Damocles13. Helemaal op14. Lichtpuntjes15. Inzichten16. De laatste puzzelstukjes17. Mijn wegHoe ga je door na het verlies van een dierbare?Daar sta ik dan na jouw overlijden. ‘Neem je tijd!’, ‘pas goed op jezelf!’ en nog veel meer wordt tegen me gezegd, maar juist al deze lief bedoelde woordenroepen allerlei vragen bij mij op. ‘Waar moet ik op passen en hoeveel tijd moet ik nemen ...?’Ik krijg ineens onbedwingbaar veel behoefte aan handvatten en protocollen, maar niemand lijkt mij daar mee te kunnen helpen. Langzaam voel ik steeds meer verwarring, angst en wanhoop opkomen. Ikherken mijzelf niet meer, snap niet meer hoe ik kan functioneren. Steeds meer verlies ik de realiteit uit het oog, maar als bijna alle kracht weg is om te kunnen vechten, begin ik langzamerhand te begrijpen dat er maar één weg is om nog door te gaan met mijn leven ...Willy de Hoop beschrijft haar intense rouwproces na de dood van haar man. Ze wil daarmee anderen die met rouw te maken hebben, tot steun zijn. Inzicht geven en behulpzaam zijn in het doen van de volgende stap, in het volgende uur of de volgende dag.Voorwoord van Marinus van den BergPersoonlijk verhaal over rouwverwerkingPastoraal