Het EU-recht speelt al sinds decennia een rol in het privaatrecht. Er zijn veel wetgevingsproducten van EU-rechtelijke makelij, waarbij bijvoorbeeld kan worden gedacht aan de vele EU-richtlijnen waarin de consument een bijzondere bescherming wordt toebedeeld.De uit deze wetgeving voortvloeiende materieelrechtelijke rechten en plichten worden op nationaal niveau geëffectueerd. Dat betekent niet dat het EU-recht daaromtrent niets regelt. Sterker, het feit dat in een nationale procedure EU-rechtelijke elementen aan de orde komen kan de invulling en toepassing van nationale procesregels beïnvloeden.Dit proefschrift betreft een van die nationale procesregels: de ambtshalve aanvulling van rechtsgronden. Er wordt bezien wat de ruimte is voor de Nederlandse rechter om over te gaan tot het aanvullen van rechtsgronden en in hoeverre deze ruimte verschilt van de ruimte die de Duitse, Engelse en Franse rechter op dit vlak hebben.Vervolgens wordt het EU-rechtelijk kader besproken waarbinnen nationale procesregels getoetst moeten worden. Aansluitend wordt beoordeeld of de Nederlandse regels met betrekking tot het ambtshalve aanvullen van rechtsgronden stand kunnen houden wanneer het rechtsgronden van EU-recht betreft, en zo niet, op welke wijze dan invulling dient te worden gegeven aan het ambtshalve aanvullen van rechtsgronden van EU-recht.