Terreur maakt in een mum van tijd van gecultiveerde mensen primitieve, gewelddadige en chaotische creaturen

Bijna dagelijks berichten de kranten over Palestijnse zelfmoordaanslagen en Israëlische vergeldingsacties, en toch kunnen we ons niet goed voorstellen wat voor gevolgen de nu al twee jaar durende Intifada bij Israëliërs en Palestijnen heeft. Of nauwkeuriger: welke verwoestingen in hoofd en hart de niet-verklaarde oorlog en vooral de permanente angst aanrichten.
David Grossman, een van de gerenommeerdste schrijvers van Israël en van meet af aan betrokken bij de Peace-Now-Beweging, doet in Angst eet alles op met behulp van ons nauwelijks bekende details verslag van wat voor invloed de Intifada heeft. Hij schetst de door wederzijdse haat gedicteerde strategieën, maar ook de wanhoop in beide kampen, en hij beschrijft indringend waarom deze oorlog door geen van beide partijen kan worden gewonnen en geen van beide de eerste stap in de richting van de ander wil zetten.
Grossmans diagnose, en dat maakt zijn boek zo indrukwekkend en bijzonder, is altijd gebaseerd op zijn eigen, deels hoogstpersoonlijke ervaringen. Hoe radicaal verandert het openbare en het persoonlijke leven als een maatschappij steeds militanter, nationalistischer en economisch instabieler wordt? En is de ziel ertegen opgewassen als elke boodschap, ieder bezoekje aan de bioscoop en werkelijk elke privé-activiteit van het gezin wordt aangevreten door existentiële vragen over veiligheid? En boven alles torent steeds weer dezelfde vraag uit: wie en wat kan deze steeds absurdere geweldsspiraal nog doorbreken?