‘Alles wat we niet zijn geworden, wat we hadden kunnen zijn, blijft dat ergens bewaard?’

Vanaf een eiland omringd door een heldere, intens blauwgroene zee, schrijft Emy een lange brief aan de verloren vriend aan wie die kleur haar doet denken. Omdat hij die kleur als vijftienjarige rond zijn ogen penseelde en omdat het een én-én-kleur is, waarin twee samen één worden – de kleur van vriendschap, volgens sommige sieradenverkopers online. Terwijl ze hun gezamenlijke verleden probeert te reconstrueren, reflecteert Emy op de onvaste scheidslijn tussen romantische liefde en vriendschap en vraagt ze zich af in hoeverre kunst en literatuur de behoefte aan volledige acceptatie kunnen stillen.

Appelblauwzeegroen is een heerlijk nostalgisch essay over vriendschap, kunstenaarschap, niet- verwezenlijkte mogelijkheden, het marmotje van Jan Mankes en de wijsheid van tieners. En over de dubbelkleur turquoise natuurlijk, die kleur die je wegvoert en waar je zo in zou willen plonzen.

‘Ik heb zo enorm genoten van Appelblauwzeegroen; het is onderzoekend, meanderend en scherpzinnig tegelijk. Emy springt soepel tussen vroeger en nu, tussen de beloftes van onze tienerjaren, toen alles nog mogelijk leek, en het heden van waaruit ze uitreikt naar de jeugdvriend die uit beeld is. Ze laat zien dat het verleden terugvinden ook altijd een vorm van herschrijven is. Een zelfbewust, ontroerend en oprecht boek.’
- Dichter, schrijver en kunstenaar Dorien de Wit

Emy Koopman (1985) is schrijver, onderzoeker en journalist. Ze publiceerde onder andere in De Groene Amsterdammer en de Volkskrant. Haar debuutroman Orewoet (2016) werd genomineerd voor verschillende literaire prijzen. Haar meest recente boek, Tekenen van het Universum (2022), werd genomineerd voor De Boekenpanda (shortlist) en De Boon Literatuurprijs 2023 (shortlist).