Asfour betekent vogel. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Arabische Revolutie in Tunesië. Daar begon de zogenoemde lente. Caro Sicking was in Tunesië tijdens de aanloop naar de eerste vrije verkiezingen. Ze heeft er rondgetrokken met de filmer Mongi Farhani, Facebookactiviste Emna en haar lief Frank van Empel. Samen gingen ze langs politici en spraken ze mensen op straat. Er heerste hoop. Tunesië zou een democratie worden. Een echte. Een eigenzinnige. Nu, vijf jaar verder is er in Tunesië nog steeds geen substantiële verandering merkbaar, maar het is wel het enige land in de regio dat niet door de revolutie een burgeroorlog in is geraketteerd. Nog niet... Er waren aanslagen, er zijn onlusten. Tunesië is eerder aanleiding dan onderwerp van Asfour. Het onderwerp is de mens in een chaotische wereld, waar dingen gebeuren waar je totaal geen invloed op hebt. Maar die dingen hebben wel invloed op jou. Op je ontwikkeling, op je ervaring, je beleving, op je Zijn. Dat blijkt uit de Tunileaks in het boek. Deze zijn geschreven door de bode van de Amerikaanse ambassade. Ze doorbreken het lopende verhaal. Schudden je wakker. Tegelijkertijd laten ze zien hoe geopolitieke machtspellen het lot van een man kunnen sturen. De intriges in het paleis van Ben Ali, de belangen van de Mossad, Amerikaanse en Franse invloeden, de Tunileaks onthullen het allemaal. De invloed van de omgeving op het individu zien we ook in de personage Gilles. Gilles lijdt aan het Don Juan syndroom. Dat houdt kort door de bocht in, dat hij vrouwen wil veroveren en zodra hij de buit binnen heeft, werpt hij de dames weer weg. Hij is in alle opzichten een klootzak, toch krijg je op een gegeven moment begrip voor hem. Ook Gilles is het product van zijn omgeving. Het onderwerp van Asfour is ook de mens met vooroordelen, vaak zonder dat hij of zij dat zelf in de gaten heeft. We benaderen de wereld vanuit onszelf en zijn vaak te weinig in staat om ons te verplaatsen in de ander. Dat gaat zover dat we zelfs bang worden voor elkaar en op basis van wantrouwen opereren. Caro Sicking heeft vier jaar over dit boek gedaan. Met tussenpozen weliswaar. In die vier jaar zijn zeven andere boeken verschenen die ze heeft geschreven of waar ze aan heeft meegewerkt. Asfour was koppig. Het boek vereiste veel onderzoek, het verhaal wilde haar eigen weg gaan en knokte met de schrijfster. Sicking: 'Persoonlijk heb ik veel met Marokko, ook dat land wordt bezocht in deze roman over verraad. In zekere zin vindt in Marokko het keerpunt van de levens van de hoofdpersonen plaats. Dat besef je pas als je Asfour uit hebt.' De roman is op 31 januari gepresenteerd in De Nieuwe Boekhandel, Amsterdam, tezamen met het nieuwe solo-album van Dieter van der Westen, Old Oak Tree en tekeningen van Kai Kuper, die de omslag ontwierp. De drie maken samen een tour langs boekhandels en galeries. Op 28 februari om 14h zijn ze bij GianottenMutsaers in Tilburg. Ook Outspoken, Galerie Majke Hüsstege, in Den Bosch wordt dit voorjaar nog aangedaan. Uitgever: Studio nonfiXe/ www.studiononfixe.nl Afbeelding: Caro Sicking signeert tijdens de presentatie van Asfour in De Nieuwe Boekhandel, Amsterdam

Asfour betekent vogel in het Arabisch. Historische roman die zich ontrolt als een thriller. Intriges, moord, vriendschap en liefde tegen de achtergrond van de Jasmijn Revolutie. Tunesië staat aan de vooravond van de eerste vrije verkiezingen. Simone Onslagt moet erheen om verslag te doen voor een Nederlandse krant. Ze is pas gescheiden na een korte affaire met de Belg Gilles Delourdes. Ze heeft niets met de Maghreb. Een miskende fotograaf, een kleine taxichauffeur die naar Europa wil en een Facebook activiste trekken met Simone langs campagnevoerende politici. Ze laten haar het 'echte' Tunesië zien. In Antwerpen raakt Gilles Delourdes bezeten en zet een wraakactie op touw. Ook hij is verraden. In Asfour lezen we over een onzekere toekomst van zowel een land als van personen. In Tunesië vindt een opstand plaats tegen dictator Ben Ali. De toekomst lijkt veelbelovend maar het land blijft hangen in de negativiteit van armoede en verraad. Journaliste Simone Onslagt zou een mooi leven kunnen hebben maar durft niet te leven door een gebeurtenis uit het verleden. Gilles Delourdes verloor als kind zijn vader en moet weer vertrouwen krijgen en leren te worden wie hij ooit was. Erg knap hoe geschiedenis en heden verweven worden tot een verhaal waarin verhaallijnen op een onvoorspelbare manier samenkomen. Het duurde voor mij vrij lang voor de fictieve personen gingen leven, maar later in het boek vond ik hen steeds levensechter. De sfeer die kenmerkend is voor Tunesië heb ik gemist. Studio NonfiXe ISBN 978.94.90665.203 € 22,50

Verslaggeefster Simone Onslagt wordt naar Tunesië gestuurd om een verslag te schrijven over de situatie daar nu de dictator is gevlucht. Haar contacten leiden haar rond om haar het echte Tunesië te laten zien, wat haar bijna het leven kost. Tegen de achtergrond van een land en zelfs een hele regio in de stormachtige tijd van de Jasmijn revolutie worstelt ze met haar eigen verleden en haar nieuwe inzichten. De personages worden heen en weer geslingerd tussen ontwikkelingen waar ze geen vat op hebben en hun eigen wil om daar ondanks alles verandering in aan te brengen. Tussen het verhaal van Simone, haar geliefde Gilles, haar ontluikende liefde voor Marouan en haar pogingen om zo snel mogelijk een verhaal te schrijven voor haar krant worden vertrouwelijke memo's van de ambassade van Tunis gepresenteerd die de achtergrond schetsen. Verschillende verhaallijnen lopen naast elkaar, van Gilles en Simone en soms ook andere personages. Uiteindelijk komen ze samen in een confrontatie. De breed uitgewerkte achtergrond van de situatie in de Tunesische regio wekt zowel bewondering als een gevoel van overmaat op. Er wordt perfect weergegeven in welk wespennest Simone zich bevindt, anderzijds breekt het soms ook teveel het verhaal. Toch blijven de verwikkelingen rond Simone boeien tegen een nog steeds actuele historische achtergrond.

Wat hebben een taxichauffeur, een fotograaf, een journaliste en een vrouwenhandelaar met elkaar te maken? Alles! Zo blijkt uit dit boek. De journaliste is Simone, zij wordt naar Tunesië gestuurd om de eerste vrije verkiezingen te verslaan. Tunesië het land waarin het kolkt en zindert na de zelfmoord van Mohamed Bouazizi, de man die zichzelf in brand stak en daarmee letterlijk en figuurlijk de lont bleek die ontbrandde en uitmondde in de opstand die nu de Jasmijn Revolutie of Arabische Lente genoemd wordt. Bouazazi had het 'geluk' dat zijn daad gefilmd werd. - Daarvoor had een andere groentehandelaar hetzelfde gedaan maar ondanks dat er 50.000 mensen op zijn begrafenis kwamen, bereikte deze daad het wereldnieuws niet. - Via Twitter (Asfour betekent vogel) en facebook verspreidt het nieuws zich als een olievlek door Tunesië en ver daarbuiten. En nu zijn daar de eerste vrije verkiezingen en de onlangs gescheiden Simone, die helemaal haar hoofd niet naar haar werk heeft staan, moet erheen. Ze wordt opgepikt door Hichem, de taxichauffeur, die even later zichzelf als gids aanbiedt. Hichem is werktuigbouwkundige maar onder het regime van president Zine al-Abidine Ben Ali en zijn vrouw Leila, lukte het hem geen baan te vinden. Hij mag nu voor het eerst van zijn leven stemmen op een van de 116 partijen. Hichem en Simone raken direct in een fel gesprek. Zij wantrouwt de Tunesiërs en begrijpt de pro-westerse houding van Ben Ali wel. Hij werd gesteund door het Westen omdat hij tegen de islam was. Dankzij Hichem komt Simone in contact met Marouan, die onlangs is teruggekeerd in Tunesië na 15 jaar in Nederland te hebben gewoond. Na de opstand wil Marouan, fotograaf, de wereld laten zien wat er in Tunesië gebeurt. Hij vertelt dat hij in Nederland altijd argwanend werd bekeken, als hij winkelde volgden bewakers hem, oude vrouwtjes staken snel over als hij aan kwam lopen. Hij is blij weer thuis te zijn, hoewel ze hem in Tunesië te westers vinden... Samen met Amal, een facebookactiviste, gaan ze op reis om met het échte Tunesië kennis te maken. Met alle risico's van dien. Maar het echte Tunesië leert ze wel kennen. Vooral het Tunesische leven op het platteland vervult haar met medeleven en triestheid, ze begrijpt daarna veel beter waarom mensen tot bepaalde handelingen en wraakacties kunnen komen... Inmiddels lezen we ook over Gilles Delourdes, die als kleine jongen werd ingewijd in de handel en wandel van zijn stiefvader, een crimineel die in vrouwen handelde. Gilles aanbad de 'Oude' Delourdes en hij op zijn beurt verwende de jongen met alles wat hij maar wilde. Zelfs de inwijding in de liefde wordt door de 'Oude' geregeld. Maar Gilles ontmoet Liz, een studente literatuur die achter het raam zit om bij te verdienen. Gilles adoreert Liz en als zij op een dag ineens uit zijn leven verdwijnt, zoekt hij zijn verdere leven verder naar Liz, totdat hij Simone ontmoet en het bed met haar deelt. Vanaf die tijd is zijn focus gericht op haar, maar als ook zij uit zijn leven verdwijnt, blijkt hij een zeer slechte verliezer... Doorheen dit alles zien we de berichten van Tunileak over de verkiezingen en krijgen we via dit medium inzicht in wat zich allemaal afspeelt in Tunesië en de omliggende landen op politiek gebied. Alles heeft met elkaar te maken. Het een is het gevolg van het ander. En zo leren we nog veel meer over het land en de beweegredenen van diverse politieke figuren. Het boek is enorm knap opgebouwd. Dankzij de verschillende personages zoals de kritische Simone, de half Nederlandse, half Tunesische Marouan, de pro westerse Hichem en strijdbare Amal komen we enorm veel te weten over wat er leeft in Tunesië en wat voor enorme impact de Jasmijn Revolutie heeft gehad. De Tunileak berichten zijn gebruikt als toelichting bij het verhaal. Elk personage krijgt in aparte hoofdstukken een eigen stem. We lezen hun gedachtes, afwegingen, plannen. Zelfs Leila, de hebzuchtige vrouw van president Ben Ali en het wel en wee rond het gezin Ben Ali kunnen we volgen, tot aan haar vlucht met man en kinderen uit Tunesië aan toe. Ook de generaals en commandanten tijdens en na de vlucht van Ben Ali en zijn gezin, kunnen we volgen. Het is een boek vol tegenstelling en achterdocht. Mensen zijn bevooroordeeld, vooral door gebrek aan kennis. Simone moet haar mening herzien, evenals zoveel andere mensen. Als een rode draad loopt het verhaal van de geobsedeerde Gilles Delourdes doorheen het verhaal. Dat maakt dat het boek een thrillerachtig element krijgt. Voor mij, als niet thrillerlezer, had Gilles niet in het verhaal gehoeven. Ik vind het zelfs jammer dat hij opgevoerd is, het verhaal rond deze bizarre, bezeten man is in mijn ogen nogal overdone, ondanks het begrip wat je dankzij zijn bizarre achtergrond voor zijn acties voelt. Het verhaal rond Simone en de gebeurtenissen in Tunesië vind ik al 'thrillerachtig' genoeg. Maar dat neemt niet weg dat ik genoten heb van het boek. Het is een intelligente roman, in mooie taal en stijl geschreven, die je niet 'even tussendoor' leest. Je moet je hoofd er goed bij houden maar het boek is die 'inspanning' meer dan waard. ik heb grote bewondering voor de schrijfster dat zij deze enorme hoeveelheid informatie, en een beetje liefde, in dit begrijpelijke en zeer boeiende verhaal heeft weten te gieten. Chapeau! Caro Sicking (Tilburg, 1963) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Rijksuniversiteit van Leiden, waarna ze werkzaam was bij onder meer Galerie Tegenbosch in Eindhoven en Galerie Hüsstege, 's-Hertogenbosch. Lambert Tegenbosch zette haar aan tot het schrijven over beeldende kunst. In 1996 verzette Caro haar werkzaamheden naar de sociaal-juridische begeleiding van uitgeprocedeerde vrouwen en kinderen, maar bleef publiceren in kunstbladen en schreef diverse monografieën over beeldend kunstenaars, waaronder Michel Seuphor, Piet Teraa, en haar vader, Joost Sicking. Sinds 2003 werkt Caro als zelfstandig schrijver, vaak samen met Frank van Empel. ISBN 9789490665203 | Paperback | 364 pagina's | Uitgeverij Studio nonfiXe | september 2015 © Dettie, 2 april 2016

Op 28 februari jl. presenteerde Caro Sicking bij Gianotten-Mutsaers haar derde roman Asfour. Willen de lezers van Leydraden dat weten? Natuurlijk wel. We lezen even een stukje mee. "Irene en Simone [dit is de hoofdpersoon van het boek] verhuisden naar het dorp - waar iedereen iedereen kent - toen ze tien jaar waren. Ze kwamen in de klas van meester Van der Tak, de eminence grise van de basisschool. Zelfs het hoofd van de school had nog les van hem gehad. Simone en Irene begonnen er vlak nadat de 'jongensschool' met de 'meisjesschool' gefuseerd was.[...] Voorafgaand aan de fusie waren er heftige bijeenkomsten geweest in het dorpshuis van de conservatieve, rustige gemeente van boeren en middenstanders die zich met elkaar en de grond verbonden voelden. De mensen woonden hier al generaties lang. Ze houden niet van verandering." Er komt een nieuwe school, zelfs al is meester van der Tak er tegen. Op de speelplaats en in de klaslokalen worden strepen getrokken om de jongens en de meisjes te scheiden. "Natuurlijk zat het hele dorp de zondagsdienst bij, waarna de mannen zich verzamelden in café Kerkzicht aan de overkant. 'Jullie zijn heel rijk, hè? Vroeg een klasgenootje de eerste schooldag aan Simone. 'Waarom werkt je moeder dan?'" Sommige lezers zullen de toponymie herkennen. We zijn in Riel. Het is 1973. In het dorp komen nieuwbouwwijken en mensen uit de stad gaan daar wonen. Werkende moeders (kinderopvang was er nog niet en werd onnodig gevonden) met dochters die niet naar de huishoudschool, maar naar het gymnasium willen. 'Meisjes hoeven niet te leren', had de slager nog op de ouderavond geroepen. Het hielp niet meer. Het tij was gekeerd. Er voltrekt zich een kleine revolutie. De school, toen nog zo nieuw, is inmiddels al weer afgebroken. Maar we blijven niet in Riel. Simone Onslagt inmiddels journalist, wordt door de krant naar Tunesië gestuurd om daar verslag te doen van de Jasmijnrevolutie, die was uitgebroken na de zelfverbranding van groenteverkoper Mohammed Bouazizi, in 2010. Hierna ontstaan er overal in Noord-Afrika en het Midden-Oosten opstanden, die (met uitzondering van Tunesië) in het minst slechte geval weer eindigen in nieuwe dictaturen (verraad is het leidmotief in de roman en in de echte wereld) of in volstrekte chaos zoals in Libië en Syrië. Simone trekt met taxichauffeur Hichem, gids Marouan en Facebookactiviste Amal langs campagnevoerende politici. Haar begeleiders laten haar het echte Tunesië zien. Dat is de insteek van het boek. Hierdoor krijgt de lezer uitgebeid informatie over de geschiedenis van Tunesië en omringende landen, zoals Palestina en Libië en hun dictatoriale regimes, bestaande uit grote families van kleptocraten die in luxe leven, terwijl de bevolking wordt uitgebuit. De informatie in het boek komt niet alleen via de 'vertelhoofdstukken', maar ook geregeld via intermezzi onder de kop Tunileaks. Dit zijn berichten die geschreven zijn door de bode van de Amerikaanse ambassade in Tunis en bestemd voor de regering Obama. Deze uitgelekte berichten en de op internet geplaatste films van de zelfverbrandingen en het politiegeweld tegen demonstranten, zouden mede tot de val van president Ben Ali hebben geleid. Het boek heeft hierdoor eigenschappen van de historische roman of zelfs van een politiek boek. Ik moest bij deze opzet denken aan boeken van Jef Geeraerts. Naast de politieke lijn is er het fictieve verhaal rond Simone en haar relaties, onder wie een ex-man, een zoon, een ex-minnaar, hele en halve criminelen voorkomen en waarin thema's als drugshandel, vrouwensmokkel en politieke corruptie worden aangesneden. Een historische roman over verraad die zich ontrolt als thriller, zegt de achterkant. Er vallen doden; politieke moorden en liquidaties in het drugsmilieu. Het boek hopt vaak heen en weer van vroeger naar nu soms binnen één en hetzelfde hoofdstuk en betreedt een aantal zijpaden, zoals de vroege dood van haar tweelingzus, de liefdesperikelen van haar ex-minnaar en de couscousconnectie - een drugslijn via de broer van president Ben Ali. Mede door die Tunileakstukken is de hoofdlijn van de thriller soms wat lastig te volgen. Daar heeft de auteur iets aan gedaan door voor in het boek een overzicht te geven van de optredende karakters en organisaties. Het zijn er meer dan dertig. Het boek kent boeiende en goed ingeleefde passages die dan weer worden afgewisseld met historische uiteenzettingen. Die halen toch een beetje het ritme uit het verhaal. Caro Sicking heeft met Asfour een indrukwekkend boek geschreven waarin ze diverse historische bronnen verbindt met een fictieve lijn die het de lezer mogelijk maakt zich in te leven in dagelijkse bestaan van de Tunesiërs: het landschap, de uitleg van de Koran, de omgang tussen mannen en vrouwen (ook met zo'n scheidingsstreep als hierboven) en die via de vrouwelijke invalshoek letterlijk een inkijk geeft in de Tunesische keuken en de mentale cultuur. Terwijl ik dit schrijf, vinden er in Brussel aanslagen plaats, gepleegd door Noordafrikaanse terroristen. Deze jongemannen hebben vaak een crimineel verleden in het drugsmilieu. In Asfour beschrijft Caro Sicking hun afkomst, hun dromen (leven in Europa), het verraad, de mensensmokkel en de drugstrafiek. Krachten die het lot van individuen bepalen en die zich merendeels aan onze invloed onttrekken, tot ze uitbarsten in ongekend geweld. Een zeer actueel boek over een uiterst belangrijk politiek thema in tijden van radicalisering. En daarom ook een zeer moedig boek. De roman Asfour - Tunesisch voor vogel en een vrijheidssymbool - is een intrigerend werk waarin de geschiedenis van Tunesië is verknoopt met de levensgeschiedenis van Simone. In haar jeugd opgegroeid in Riel en in 2011 gekidnapt in Tunesië. Een belangrijk en onbegrensd boek. Door: Joannes Maas Caro Sicking, Asfour. Uitgave van Studio nonfiXe. Vught, 2015