Het boek begint op het moment dat de ik-persoon na vijftig jaar terugkeert naar haar geboortegrond. Vervolgens werpen we een blik in het verleden door de ogen van een nog onbekende man. Een hartstochtelijke verliefdheid tussen twee jonge mensen wordt beschreven. Maar plotseling vertrekt het meisje zonder daarvoor een reden te geven. Zij wordt actrice en hij volgt haar nu al vijftig jaar door het uitspitten van de kranten op zoek naar nieuws over haar. En nu is zij terug… Hij is in gevecht met zichzelf. Wil niets liever dan naar haar toe gaan en ervaren of er nog iets over is van hun liefde. Maar tegelijkertijd is hij zo ontzettend bang om weer afgewezen te worden. Zij worstelt in de tussentijd met hetzelfde probleem. Hij zette ooit niet de eerste stap, wil hij haar nog wel zien? De beslissing wordt voor hen genomen, de oude man en oude vrouw komen elkaar tegen op straat. Er is herkenning, aantrekkingskracht, liefde misschien? Maar kunnen zij het verleden onder ogen zien om zo de weg tot elkaars hart te vinden? Hebben zij de kracht om te vechten tegen hun eigen zwakheden? Zijn zij in staat om hun gevoel te laten spreken zoals die blinde kunstenaar die zijn werk op gevoel maakt? Wat een schitterend debuut van Cynthia Stijger! In prachtige woorden en zinnen stroomt het verhaal van Vito en Aurora bij de lezer binnen. De anonieme personen uit het begin van het verhaal krijgen een naam op het moment dat zij elkaar na vijftig jaar weer ontmoeten. Alsof zij nu pas weer “zijn”. Door de levendige beschrijvingen blijven de hoofdpersonen, en dan vooral Aurora, ook voor de lezer geen anonieme personages. We leren haar goed kennen door de terugblikken in het verleden. Door de opbouw van het boek, het springen tussen heden en verleden, ontvouwt zich langzamerhand hun levensgeschiedenis. Het perspectief wisselt tussen de ik-persoon, Aurora, en Vito. Op deze manier leert de lezer beide kanten van hun verhaal kennen. Op een mooie manier wordt het zintuigelijke voelen in het verhaal gebracht. Moeten wij allemaal af en toe niet eens de ratio opzij zetten en onszelf weer vinden door te voelen? Ook voor Aurora is dit een moeilijke les die zij zal moeten leren als ze Vito voor zich wil behouden. Alles wat zij ooit geleerd heeft, wat haar opgelegd is door de maatschappij, zal zij opzij moeten zetten om alsnog het geluk te kunnen vinden. Ook de tere liefde tussen deze twee mensen op leeftijd wordt prachtig beschreven. Geloofwaardig, maar ook origineel. In plaats van de zo vaak beschreven hartstochtelijke, onstuimige liefde tussen twee jonge mensen, lezen we hier over een tere, kwetsbare, maar zeker ook hartstochtelijke liefde tussen twee mensen, gevormd door het leven. Aurora… godin van de dageraad… Zal voor haar in de avond van haar leven toch de zon nog warm en licht gaan schijnen? Conclusie: een schitterend, ijzersterk debuut over de absolute kracht van de liefde.

In hun jonge jaren zijn Victor en Aurora geliefden. Maar dan verdwijnt Aurora van de ene op de andere dag. Geen verklaring niets, de dame is verdwenen . Ze verlaat ook hun dierbare Galicië. Waarom? Victor worstelt met deze vraag. Zijn hart is gebroken. Victor verlangt naar haar. Zijn liefde voor Aurora zit voor altijd in zijn hart en ziel. Niets helpt hem om haar te vergeten. Auora krijgt bekendheid door haar roemrijke acteercarrière op het toneel, met als bijnaam ‘de parel van het Spaanse toneel’. Noodgedwongen maakt ze hier, na vele succesvolle jaren, een eind aan en keert na een halve eeuw vanuit Barcelona terug naar haar immer geliefde geboortegrond Galicië. Vijftig jaar later ontmoeten Victor en zij elkaar weer. Maar het verleden speelt een grote rol en Aurora heeft een geheim. Is hun liefde sterk genoeg om dit aan te kunnen? Maar ze willen maar één ding… elkaar. Ik vond Aurora prachtig. Ik moest gewoon lezen en nog eens lezen in dit hartstochtelijke verhaal. Het heeft mijn hart gestolen. Een absolute aanrader. Cynthia Stijger Aramburu (1973) groeide als kind van een Nederlandse vader en Spaanse moeder op tussen twee culturen. Haar Galicische grootmoeder prikkelde haar fantasie met verhalen die onbewust de basis legden voor Aurora. Cynthia studeerde Spaanse Taal- en Letterkunde aan de Universiteit Utrecht om meer te weten te komen over haar achtergrond en haar identiteit te bepalen. Gefascineerd door de invloed van het verleden op het heden en de verbondenheid tussen mensen, zocht ze naar een manier om aan haar fascinatie uiting te geven. Tijdens een verblijf in de Verenigde Staten ontstond het idee voor een roman in de vorm van een bekentenis van een grootmoeder aan haar kleindochter. Aurora is dat verhaal.

Er komt een moment dat je het verhaal wilt vertellen. Het is een oerbehoefte van de mens om te biecht te gaan. Vanuit dit perspectief is in deze roman het intense liefdes- en levensverhaal verteld van Aurora Val de Carce en haar geliefde Victor Manso. Ze komen uit twee totaal verschillende milieu's, Aurora uit een vooraanstaande- en Victor uit een eenvoudige familie. Dit grote verschil in afkomst is vanuit de gangbare normen en waarden in die tijd prachtig belicht en tegen de achtergrond van een (politiek) veranderend Spanje beschreven. Reeds in hun jonge jaren voelen Aurora en Victor een buitengewoon innig vergroeide liefde voor elkaar, totdat zij op een dag, zonder enige uitleg, plotsklaps uit zijn leven verdwijnt. Ze verlaat ook hun dierbare Galicië. Wat heeft haar daartoe bewogen? Victor wordt gekweld door deze vraag, hij heeft naast een heftig gebroken hart ook een beschadigde ziel. Desolaat zoekt hij troost en vergetelheid in drank en kortstondig vertier. Hij wordt verscheurd door de hunkering naar Aurora, ze zit voor altijd verankerd in zijn ziel. De wanhopige sfeer van zijn bittere verdriet is zo voelbaar tijdens het lezen. 'de tijd en de afstand creëerden een breuk in ons tastbare leven'! Hij krijgt Aurora, die in de anonimiteit verdwenen was, weer in het vizier wanneer ze bekendheid geniet door haar roemrijke acteercarrière op het toneel, met als bijnaam 'de parel van het Spaanse toneel'. Noodgedwongen maakt ze hier, na vele succesvolle jaren, een eind aan en keert na een halve eeuw vanuit Barcelona terug naar haar immer geliefde geboortegrond Galicië. 'Galicië is hun ochtendland, dat hen het eerste licht bracht en hun avondland, dat hen de armen aanreikt waarin zij willen sterven'. Gaandeweg het verhaal ontvouwt zich een groot geheim dat alles op zijn grondvesten doet schudden voor hen, niets is meer hetzelfde en alles komt in een ander daglicht te staan. Het laat ook zien waartoe de kracht en macht van familiebanden kunnen leiden en de verstrekkende gevolgen daarvan. Ze komen in een emotionele achtbaan terecht met een subliem eindpunt. 'Van degenen die ons het dichtste bij zijn, weten we het minst'. Liefde, sterfelijkheid en eindigheid zijn mooi verweven in dit verhaal, het stemt melancholisch omdat alles van voorbijgaande aard is. De tijd is onomkeerbaar. 'Niets keert terug naar het oude'. Cynthia heeft een warme poëtische schrijfstijl, ze gebruikt veel korte zinnen waardoor de woorden echt binnenkomen en de sfeer voelbaar en inlevend wordt. Ze weet de hartstocht en het zuidelijke temperament goed vorm te geven. Hierin is haar Spaanse afkomst herkenbaar. Ook maakt ze veelvuldig gebruik van symboliek, metaforen en diepzinnige teksten en legt daardoor weloverwogen het accent op de juiste plaats, dit zorgt voor het nodige gewicht en verbeeldingskracht. De verhaallijn is zeer verrassend, alles dat je denkt te weten verschuift al lezende en krijgt een andere plek in het geheel. De cover geeft de anonimiteit waarin Aurora verdween perfect weer, haar gezicht is niet te zien, ze keert ons de rug toe. Door de bezieling waarmee Cynthia over Galicië schrijft heb ik het spontane verlangen ernaartoe te gaan. Aurora is een sfeervolle, emotionele en zeer intrigerende roman waarin liefde, afstand en tijd een prominente rol spelen.