In de periode na de Tweede Wereldoorlog werd Auschwitz het symbool van het ultieme kwaad, en daarmee het ijkpunt van ons morele kompas. Inmiddels blijkt dat kompas slecht opgewassen tegen een door het huidige wereldtoneel steeds verder gepolariseerd debat. In dit persoonlijke essay stelt David Wertheim dat het eens zo machtige ‘nooit meer Auschwitz’ zijn werking is verloren. Hij gaat op zoek naar hoe onze herinneringscultuur afbrokkelde, welke wissel dit legt op onze liberaal democratische waarden, en hoe we de weg terugvinden in een samenleving op drift.