Gedichten waarin Bergotte kijkt naar de wereld en haar bewoners. Hij verbaast zich over wat hij ziet en is soms bezorgd of het allemaal wel goed afloopt. Toch leeft Bergotte met een stil vertrouwen dat het leven, dat zijn wonderen vaak verborgen houdt, ze tenslotte zal openbaren, en dat zal blijken dat het niet voor niets geleefd werd. De dichter uit zich veelal in vrije verzen, die echter wel gekenmerkt worden door metrum en rijm. Hier en daar duikt een sonnet, rondeau of haiku op.