In 1795 verdeelde het revolutionaire Frankrijk de in 1794 veroverde Zuidelijke Nederlanden in negen departementen en annexeerde deze. Nedermaas was een van deze departementen en bleef bijna twintig jaar Frans. In die periode was het hoogste gezag steeds in Franse handen, maar er waren ook duizenden lokale bestuurders die uit het gebied zelf afkomstig waren. Zij waren in het algemeen geen revolutionairen, maar mannen die het beste ervan probeerden te maken in deze tijd van turbulente veranderingen. Grootste aanstoot voor de bevolking en de bestuurders vormden de kerkvervolging, de militaire dienstplicht en de steeds toenemende belastingdruk. Een kleine elite voelde zich wel thuis in de Franse staat en wist daarvan te profiteren. Vooral in de kantons en communes was er een opmerkelijke continuïteit van lokale bestuurders, van het ancien régime via de Franse tijd tot nadat de Fransen in 1814 door de geallieerden waren verjaagd.