Een kenmerk van de grootste componisten is dat hun werk zowel bewondering als verwondering uitlokt. Juist die combinatie van tegengestelde gevoelens garandeert dat men gefascineerd blijft, ook jaren later nog. Het schrijden van de tijd betekent niet alleen dat nieuwe componisten een plek onder de zon opeisen en oude buiten beeld raken, maar ook dat oudere muziek in een nieuw licht komt te staan. Dit boek illustreert die verschijnselen aan de hand van opstellen over enkele componisten uit de twintigste eeuw, onder meer Mahler, Debussy, Pijper, Flothuis, Boulez, Dutilleux, Rachmaninov, Sjostakovitsj en Glass, waarbij de auteur de muziek plaatst in een brede culturele context. Bij elkaar creëren de portretten een eigenzinnig overzicht van de klassieke muziek sinds 1900.