Bix is een jongen van vijftien die geen normale puber wil zijn. Hij is genoemd naar de jazz muzikant Bix Beiderbecke uit het begin van de 20ste eeuw, een afschuwelijke naam vindt hij. Bix wil filosoof worden, een naam als Henk-Sander past daar beter bij, dus zo wil hij voortaan genoemd worden. Zijn ouders zijn losers. Zijn moeder zorgt voor een permanente chaos in het huishouden en houdt niet van gezond eten, zijn vader zit alsmaar in een hoekje naar jazzmuziek te luisteren. Er komt weinig uit hun handen. Als ze verhuizen richten ze ongevraagd Bix’ nieuwe kamer in. Ook dat vindt Bix afschuwelijk, er hangt een discobal aan het plafond en op de grond liggen drie zitzakken in drie verschillende kleuren. “Ik denk niet dat Kant een oranje, een groene en een gele zitzak had,” is Bix‘ commentaar. “Ik denk eerder aan een bruine leren stoel”. Bix heeft veel op met Kant en stelt zichzelf voortdurend vragen die lijken op de vier grote Kantiaanse vragen: ‘wat kan ik weten?’, ‘wat moet ik doen?, ‘wat mag ik hopen?’ en ‘wat is de mens?’, in dit geval is de mens Bix (alias Henk-Sander). Bix onderzoekt alles wat hij tegenkomt maar stoot voortdurend zijn neus. Hij wordt verliefd op zijn buurmeisje die het liever met een stoerdere jongen aanlegt. Hij krijgt een baantje in een verzorgingshuis voor bejaarden en raakt bevriend met de oude meneer Van Stavoren die denkt nog midden in WOII te leven en die voordat de vriendschap echt vorm krijgt prompt sterft. En zo gaat het 100 bladzijden door met puperleed. Bix neemt waar, overdenkt het allemaal en trekt zijn conclusies. Doordat het boek in de ik-vorm is geschreven krijgt het een extra droog humoristisch gehalte. Erg vermakelijk, goed geschreven, een heerlijk boekje. Bix is het proza debuut van Annemiek Schmidt Crans (Vlaardingen, 1966). Eerder verschenen er van haar hand een aantal dichtbundels (i.s.m. Stromboli) en een kunstboekje In de auto met mijn broer (i.s.m. Stichting Innocenti). Schmidt Crans studeerde een jaar filosofie en kunstgeschiedenis en koos daarna voor een studie Fotografie aan de HKU. Ze maakte naam met vrij werk, collages, mixed media en polaroid onder de naam Dutch Polaroidgirl. Schmidt Crans geeft Bix in eigen beheer uit en het boekje is door crowdfunding gefinancierd. Bix is wederom het bewijs dat een self-publishing book zeer de moeite waard kan zijn. Maar dat het ook flink mis gaan meldden we al eerder op deze site. Bij gemis aan een goede redacteur van een uitgeverij zijn kritische meelezers gewenst en Schmidt Crans heeft dat goed georganiseerd liet ze weten