Toen in Zuid-Afrika het tijdperk van de apartheid aanbrak, onderhielden de Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken in Nederland nauwe banden met de blanke geloofsbroeders overzee. Zuid-Afrika was voor hen een wit land met een zwart probleem. Vijfentwintig jaar later lagen de kaarten heel anders: de blanke broeders waren vreemden geworden en de zwarte vreemden werden bondgenoten.
Dit boek beschrijft de gebeurtenissen die tot deze verandering leidden. Een plotselinge omslag ten aanzien van de apartheid vond in de Nederlandse kerken niet plaats. Er was sprake van een complex van veranderingen, zowel in het kerkelijk leven in Nederland als in de mondiale ontwikkelingen en de wereldoecumene, die tot een andere houding tegenover apartheid voerden. Erica Meijers geeft een heldere en spannende analyse van dit proces, dat rond 1972 een point of no return bereikte.