Dit bundeltje schreef ik na het overlijden van onze ouders. De titel refereert aan het moeten loslaten, beide, ouder en kind. Refereert ook aan het herinnerd willen worden en het willen herinneren. In een andere woordvolgorde geeft het daarnaast ook: blijf bij mij.De gedichten geven enige bespiegelingen en observaties van betrokkenen. Observaties ook van eigen reactie op dit proces en observatie van hoe een ander daar in staat. Observatie betekent objectiveren, niet vereenzelvigen met, kijken naar. Klinkt als een truc om het lijden niet te hoeven voelen. Dat voelen is er echter toch wel. Het kunnen observeren ervan is juist wat ons als mens uniek maakt. Tilt ons uit boven ons gevoelde zelf en doet ons uiteindelijk overgeven aan de situatie, aan een proces van schepping en verandering.