Barry Smit heeft met Bloedwonder een indringende historische roman geschreven. Hij hanteert een sobere stijl en gebruikt geen woord te veel. Daardoor weet hij zijn verhaal zeer overtuigend over het voetlicht te brengen, zonder te vervallen in valse sentimenten. Kortom Bloedwonder is een geslaagde roman

Knap en dwingend als een nekklem, deze kleine roman

Een enorme hoeveelheid verhalen die heel elegant in 149 bladzijden bij elkaar komen

Bloedstollend. Je loopt er gewoon rond, in dat Alkmaar van rond 1900. Het boek is maar 142 bladzijden en toch staat er een hele wereld in. Er staat geen woord te veel in. Knap

Smit beschrijft de geschiedenis zeer levendig, met oog voor detail... Bloedwonder is daarmee een geslaagd portret van zowel zijn eigen familie als van 'de gewone man' wiens godvrezendheid danig op de proef wordt gesteld

Prachtige historische roman. Ik loer al langer op deze schrijver en nu heeft hij de roman geschreven waarmee hij zijn palet overtuigend heeft verbreed. Barry Smit trekt verrassend veel laatjes open. Spanning ten top. De lezer zit door de zonder veel emotie volvoerde, plastisch beschreven handelingen op het puntje van de leesfauteuil. Datgene waarmee Smit mij wist te verrassen is de vingerafdruk waarmee de schrijver toont dat hij eerst een lezer was, een vleugje Cormac McCarthy. Een auteur om in de gaten te houden

In Bloedwonder beschrijft Barry op overtuigende wijze de zoektocht van een vrome man die antwoorden probeert te vinden op de vraag waarom hij zo zwaar beproefd wordt. In een aangrijpende scène gaat de hoofdpersoon een rechtstreekse confrontatie met God aan, waarin het bloedwonder een cruciale rol speelt. Heden en verleden wisselen elkaar op een soepele manier af in een geraffineerde opbouw. De schrijver schrijft in een zeer beeldende stijl met oog voor details

Wonderschone waarachtige (historische) novelle

Geweldig mooie kleine roman. Elke zin is raak. In één ruk uit

Ik heb in tijden niet zo'n verpletterend goed boek gelezen als dit. Hard, rechttoe rechtaan, wreed en zacht, iedere zin raak. Echt onder de indruk. Het deed me denken aan Dennis Johnson's Train Dreams, in de sobere viering van het leven van zogenaamd gewone mensen maar het is nog iets wreder, gelaagder, absurder. En het zou absurd zijn als Barry Smit niet genomineerd wordt voor Grote Prijzen. Ik neem mijn hoed af voor deze ogenschijnlijk simpele maar geraffineerd opgebouwde en met enorm vakmanschap opgeschreven geschiedenis