Philippe Diepvents kan geen wafels bakken en was toen hij zes was verliefd op Blondie. Er zijn ergere dingen om op de achterflap van een boek te weten te komen, veronderstel ik. Hij is geboren in Antwerpen en woont nu in Gent. Tot zover reikt de gelijkenis met het hoofdpersonage in zijn debuutroman, denk ik. Niet dat het echt van belang is dat je weet dat Boris in Gent woont, de stad speelt niet meteen een rol in het verhaal. De stad biedt misschien wel de nodige afleiding om het verdriet van het overlijden van zijn vrouw Alma te verwerken. Boris loopt met zijn hart onder zijn arm en is een gemakkelijke prooi voor de verleiding die de jonge laborante Emily hem biedt. Ze vertelt hem over de ontwikkeling van een drug die de creativiteit aanreikt. Boris is sceptisch maar steelt toch een doosje met prototypepillen uit haar tas. Ik heb het boek belachelijk snel uitgelezen. De eerste zinnen waren meteen raak. “Het is zonsopgang, zo’n drie weken voordat ik Emily zal ontmoeten. Ik lig in bed, rook een sigaret en kijk naar een slapend meisje dat ik nauwelijks ken. Een bevallig hoopje haar noch pluimen.” Philippe Diepvents heeft een stijl die ik wel kan appreciëren. Hij laat zich al eens gaan in een uitvoerige beschrijving. Ik moest stiekem grinniken bij de beschrijving van interimbureaus en consultants, omdat de auteur als arbeidsmarktexpert bij de vakbond werkt. Voor een buitenstaander misschien een onopvallend detail en zeker te verwaarlozen in het verhaal van Boris, Emily en Alma. De auteur hanteert een mooie taal, niet te gemakzuchtig, niet te intellectueel. Het verhaal is goed opgebouwd, door een simpel trukje met fragmenten uit de boeken die Alma schreef, de dromen van Boris,… krijg je verschillende lagen en wordt je beeld langzaam ingekleurd. Bobby Ewing Blues leest zoals gezegd gemakkelijk weg. Hier en daar is er een verrassende wending, wat mij betreft, een ideaal vakantieboek. Je kan het gemakkelijk aan de kant leggen om leuke dingen te doen en je kan gemakkelijk weer verder lezen. Bobby Ewing Blues, van Philippe Diepvents, ISBN 978-90-78905-63-9, € 19,95 bij de boekhandel.

Philippe Diepvents brengt met Bobby Ewing Blues zijn eerste boek uit. Een verrassende debuutroman die je meeneemt in één lange trip van Boris, die steeds meer zijn grip op de realiteit verliest. Philippe Diepvents zal bij de boeklievende Vlaming weinig gekend zijn. Hij behaalde een waslijst aan masterdiploma’s waaronder: Geschiedenis, Internationale Politiek, Conflict en Development en Economie. Hij is werkzaam als adviseur voor de socialistische vakbond ABVV en sinds kort mag hij zich schrijver noemen. In Bobby Ewing Blues volgen we Boris die zijn vrouw Alma aan kanker verloor. Vijf jaar later worstelt hij nog steeds met dit verlies. Zijn beeld en herinneringen aan Alma beginnen tegen wil en dank te vervagen. Wanneer hij Emily – een jonge laborante – ontmoet denkt hij de oplossing gevonden te hebben. Emily is bezig met de ontwikkeling van een nieuwe legale drug, een pil die creativiteit moet opwekken. Boris steelt zo’n doosje met pillen van Emily en zo start een poging om de herinneringen aan zijn Alma nieuw leven in te blazen. Heel sterk aan dit boek is dat Diepvents een drugtrip op een heel geloofwaardige beschrijft. Hij doet dit zodanig goed dat het voor de lezer vaak zelf niet meer duidelijk is wat nu realiteit is en wat nu waanbeelden zijn. Je wordt echt meegezogen in de gedachtegang van Boris en zijn opmerkelijke liefde voor Alma. Naast de mooie kant worden ook de mindere kanten van de liefde beschreven, voornamelijk via het verhaal rond Emily’s personage. Soms moet je enkele zinnen opnieuw lezen door het gebruik van lange constructies en moeilijke woorden. Dit stoort de lezer niet echt, maar het zorgt er wel voor dat zijn roman niet excellent, maar gewoon goed is. Het beste van deze roman is het einde waar alles een onverwachte wending neemt. Kortom een boek dat je niet teleurstellen zal.

Gent – Middeleeuwse monumenten die je kunt bereiken via een omweg door de hoerenbuurt, terwijl een en ander wordt toegelicht aan een strak, houten tafel in het barok pand ‘Vooruit’ dat al honderd jaar een belangrijk icoon is voor socialistisch België. Schrijver Philippe Diepvents kon geen betere locatie kiezen om zijn bloemrijk debuut ‘Bobby Ewing Blues’ toe te lichten. - Het verhaal gaat over Boris. ‘Eigenlijk heet ik niet Boris, maar het is wel de naam die nog beneden op het kartonnen plaatje naast de bel staat aangegeven.’ (…) ‘Maar omdat het geen slechte naam is, zal ik me die dan maar toe-eigenen voor de tijd die nodig is om mijn verhaal te vertellen, Zo’n pseudoniem creëert ook een afstand, onthechting. Boris dus. Aangenaam.’ (p. 22 en p. 23). - De man leeft al enkele jaren in diepe rouw na het verlies van zijn geliefde vrouw Alma aan kanker. In de kroeg raakt hij aan de praat met ene Emily die werkt voor een farmaceutisch bedrijf. Zij vertelt dat er een creativiteitspil is uitgevonden. Als ze even naar de wc is, jat Boris de pillen uit haar tas en besluit hij om zich eraan te wagen. De pillen stimuleren echter niet de creativiteit, maar zorgen voor allerlei hallucinaties, aaneenrijgingen van herinneringen en gedachtensprongen, met Emily die steeds als een duveltje uit een doosje springt. Ondertussen wordt de stad opgeschrikt door een seriemoordenaar die het op jonge meisjes heeft voorzien. Waar is Boris als hij droomt? - “Ik had vooraf een idee om met visioenen te werken”, zegt Diepvents. “Ik wilde een boek schrijven waarin de mensen op een bepaalde manier niet door hebben waarin fantasie en realiteit in elkaar overlopen. Ook al zijn de fantasieën absurd, ik wilde dat de lezers toch beginnen te twijfelen. Je hebt dan een middel nodig om dat voor elkaar te krijgen. Ik dacht aan een pil, en dan stuit je op de consumptiemaatschappij en de individualisering.” - Trigger - Het debuut is er toch nog onverwacht van gekomen. “Ik schreef al van kinds af aan. Ik begon bij de schoolkrant, waarna ik na een week al bij de rector mocht komen. Af en toe heb ik verhalen ingezonden voor wedstrijden en vorig jaar heb ik twee gedichten ingezonden voor Krakatau. Op een gegeven moment zit je hoofd vol en moet alles eruit. In drie maanden heb ik de opzet geschreven, de ruggengraat van het boek, en heb ik nog anderhalf jaar zitten schaven. Het schrijven begon op een nieuw moment in mijn leven: ik leerde een nieuwe vriendin kennen, nu mijn vrouw, met twee kinderen, een stiefzoon van 5 en een zoon van 2,5 jaar. Het was de trigger om te beginnen, wat raar is, want het was een van de drukste perioden in mijn leven.” - Bloemrijk - De schrijfstijl van Diepvents is meer dan het prachtige, bloemrijke Vlaams. Hij wisselt af: beschrijft uitgebreid en met volop ironie hoe hij zich door het verkeer via Brussel naar Gent wurmt en laat niet na om er een barokke klaagzang van te maken, op weg naar zijn doodzieke vrouw in het ziekenhuis. Dan slechts: ‘Mijn benen hielden stand, ik kwam niet te laat en Alma werd niet meer beter.’ (p. 25) - “Tot nu toe zijn alle recensies positief”, zegt Diepvents, “maar sommigen vinden mij wel heel erg bloemrijk schrijven. Aan de andere kant: de sobere schrijfstijl is nu eenmaal in de mode.” Die bloemrijke schrijfstijl van Diepvents is ook terug te vinden in zijn zakelijke artikelen voor de linkse, Belgische vakbond ABVV. Opmerkelijk, nu maar weinig vakbondswerkers, evenals andere belangenbehartigers, in Nederland en België, zich in hun stijl bloot willen geven terwijl zij de hemel bestormen. Diepvents lardeert zijn zakelijke teksten echter doodleuk met woorden als ‘citroenloopbaan’ en uitdrukkingen als ‘Nu even niet, schat.’ - “Stukken schrijf ik niet voor mijn tegenstanders. Mensen die een totaal tegenovergestelde mening hebben, zul je toch niet overtuigen. Ik schrijf voor gelijkgestemden en voor mensen die zich nog een mening moeten vormen. Ik kan weleens aanvallend schrijven, maar alleen als ik vind dat het echt nodig is. Liever schrijf ik met overtuiging en ironie. Dat vind ik bij commentaren ook beter, want anders gaan mensen je als een ouwe zeur bekijken.” - Mini-jobs - Op tafel ligt toevallig De Standaard, een soort Belgische ‘De Volkskrant’, met daarin een discussie over de ‘mini-jobs’. “Op dit moment zijn er twee bewegingen aan de gang: aan de ene kant heb je het verhaal dat mensen meer moeten werken, want het is crisis, aan de andere kant bouwen mensen geen sociale zekerheidsrechten op. Je ziet mensen werken voor 400 euro in de maand, voltijds, en op die manier zouden ze bijdragen aan het systeem. Voor bedrijven is dat handig, maar voor de samenleving betekent dat niets. Er wordt altijd gezegd: we moeten onze concurrentiekracht vergroten, maar je zou inkomen moeten hebben. Je werkt om te leven en je leeft niet om te werken. Dat zou het vertrekpunt moeten zijn. Uiteraard moeten we ervoor zorgen dat bedrijven groeien, maar als afgeleide van de doelstelling dat iedereen inkomen heeft. Je ziet zelfs het voorstel dat kinderopvang niet van 7.00 tot 18.00 uur beschikbaar moet zijn, maar van 6.00 tot 20.00 uur. Zo kan iedereen langer doorwerken, maar je moet mensen toch de mogelijkheden bieden dat ze een gezinsleven hebben? Eigenlijk is hier sprake van een doorgeslagen idee van individuele verantwoordelijkheid, zonder opleidingskansen, zonder begeleiding, alleen controle van werkzoekenden.” - ‘Watervalsysteem’ - Goodreads.com plaatste een citaat van ‘Bobby Ewing Blues’ op haar site: ‘Uniciteit wordt altijd ontkend, terwijl iedereen wanhopig zijn best doet om zo uniek mogelijk te zijn. De consequentie van een maatschappij gebaseerd op ellebogenwerk.’ - “Ik geloof er wel in. Het is een parafrase op een citaat van journalist Patrick De Witte, die onlangs overleden is, en ook genoemd werd op zijn begrafenis. Als ik hem vrij aanhaal, dan zei hij: ‘Alle onzin en miserie in de wereld is voor een groot deel terug te brengen op het feit dat mensen uniek willen zijn.’* Wij lijken meer op elkaar dan wij beseffen, dus eigenlijk is dat een heel positief beeld. Mensen worden van kleins af aan gepusht om uniek te zijn. Als er zo’n creativiteitspil zou bestaan, dan was er massaal vraag naar opdat iedereen boven de rest kon uitstijgen. We leven in een watervalsysteem: in België krijg je op een aantal scholen meteen Latijn, en als je het niet redt, dan word je opleidingsniveau steeds lager en krijgen kinderen een stempel mee. Er is een hiërarchie ontstaan, waarbij het technisch onderwijs als laagste opleiding wordt beschouwd, terwijl kunsthistorici op bussen rijden en loodgieters nu bakken vol geld verdienen…” - Engagement - “Ik denk dat elke schrijver maatschappelijk geëngageerd is, impliciet of expliciet. Ik denk dat de literatuur ertoe doet om de wereld open te breken…” Diepvents peinst: “Van wie was dat citaat nou?…”. Hij vervolgt: “Salman Rushdie had in zijn auobiografie een mooie uitspraak: ‘Schrijvers zijn het tegenwicht van de politiek’. Je hebt officiële wetgevers en officieuze. De officieuze proberen het leven in de maatschappij te vatten in verhalen, en zetten zo de bakens uit, ook al klinkt dat wat pompeus. Journalisten beschrijven de objectieve feiten en geven dan een mening, schrijvers pakken juist alle subjectieve zaken en proberen daar iets objectiefs mee uit te drukken.” - De schreeuw - Diepvents schreef in zijn debuut alles door elkaar, waardoor hij vooral druk bezig was met herstructureren. “In mijn tweede boek weet ik vooraf beter wat de grote lijnen van het verhaal zijn. Ik ben nog niet zover, maar het idee is gebaseerd op het schilderij ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch, het mannetje dat zijn handen tegen zijn oren houdt. Bijna niemand weet waar het op gebaseerd is, maar er is een gedicht gevonden van de schilder: het doek is gebaseerd op de schreeuw van de natuur waar de mens zich voor afsluit. Hij wordt overweldigd door het landschap. Dat zegt al veel over de mens op zichzelf, als klein onderdeel van een groot geheel.” - * In zijn boek ‘Blijf thuis’ citeert Patrick De Witte de oude Franse filosoof Blaise Pascal: “Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven.” Mogelijk was De Witte door dit citaat geïnspireerd. – PlN

Citaat: "Alma en ik. Emily en Pol. Even lijken de verhalen mekaar te raken, vervagen de lijntjes waarbinnen we toch niet willen kleuren en worden hun dromen één en dezelfde. Door de kracht van twee mijmerende vrouwenharten, één kloppend en één niet." Bobby Ewing is een personage uit de Amerikaanse soapserie Dallas. De rol werd vertolkt door caramelboy Patrick Duffy van aan de start van de serie tot aan het einde, enkel in het negende seizoen was hij slechts één aflevering te zien toen hij tijdelijk de show verlaten had. Aan het einde van seizoen 1984/85 liet Duffy weten dat hij de serie wilde verlaten. Zijn personage werd niet vervangen door een andere acteur, maar er werd besloten om hem te laten sterven. Voor de serie was dit geen goede zet, want een populair personage verdween. De kijkcijfers daalden van de tweede naar de zesde plaats. Men (eigenlijk tegenspeler J.R.) kon Duffy overtuigen om terug te keren. De schrijvers zaten met de handen in het haar omdat Bobby dood was en er werd niets beters op gevonden dan het hele seizoen 1985/86 een droom te laten lijken van Pamela. Pamela staat op en hoort iets in de douche en gaat ervan uit dat het haar verloofde is, maar als ze de deur opent staat Bobby in de douche als cliffhanger aan het einde van het negende seizoen. Dit zeer populaire personage van Bobby Ewing bleek een bron van inspiratie te zijn voor de debuterend Gentse schrijver Philippe Diepvents (Antwerpen 1977). En wanneer je de roman helemaal geconsumeerd hebt ga je dat alles lezer nog een goede vondst vinden. Het verhaal wordt verteld door een personage dat voor deze gelegenheid de naam Boris aanneemt. Vijf jaar na het overlijden van zijn vrouw is Boris het verlies van zijn vrouw Alma nog altijd niet te boven. Alma was een niet onverdienstelijk schrijfster en zij was de vrouw van zijn leven. Samen hadden ze een dochter Bobby die nu echter alleen woont. Door het aanslepend rouwproces om Alma is Boris zijn creativiteit en inspiratie kwijt geraakt. Maar in een wereld waar alles te koop is en voor elk dipje een medicijn bestaat, is slechts één ding schaars: creativiteit. Tot nu. Er komt een pil Mental Muse die scheppingskracht en inspiratie biedt. Fantasie voor de gewone man. Wanneer Boris op een avond van de jonge laborante Emily hoort over de ontwikkeling van een drug die de verbeelding prikkelt, kan hij zich dan ook niet bedwingen. Hij steelt een doosje prototypepillen Mental Muse uit haar tas, in de hoop daarmee te ontsnappen aan de realiteit van een onverwerkbaarbaar rouwproces en zijn herinneringen opnieuw tot leven te wekken. De drug voert Boris niet alleen naar zijn verleden met Alma, maar ook naar een vervormde versie van Emily. Hoe meer pillen hij slikt, hoe meer zijn eigen verleden samensmelt met dat van Emily. Aanvankelijk is het buitengewoon prikkelend zijn brein op deze manier te voelen werken maar de black-outs die hij steeds meer krijgt beginnen hem steeds meer te verontrusten. En daarmee slaat de twijfel toe: wat is waarheid en wat is fantasie? Wie stuurt de bizarre e-mails die hij sinds kort ontvangt? En is er een verband tussen de black-outs die hij steeds meer krijgt en de seriemoorden die een sfeer van terreur over de stad werpt? Philippe Diepvents hoeft zeker geen Mental Muse te gebruiken want over inspiratie en creativiteit beschikt hij meer dan voldoende. Iets te veel zelfs. Een iets strakkere schrijfstijl zou zeker geen overbodige luxe geweest zijn. Het verhaal sleept regelmatig omdat het te vol zit. Dus lezer zeker niet voortijdig afhaken want dan ga je de puike ontknoping missen en dat zou zeer jammer zijn. In zijn totaliteit is Bobby Ewing Blues een boek dat je zeker moet gelezen hebben en Philippe Diepvents een naam om te onthouden voor de toekomst.

Alsof een masterdiploma in geschiedenis, internationale politiek, conflict en development en economie nog niet voldoende was, schreef de Vlaming Philippe Diepvents dit jaar zijn eerste roman. Bobby Ewing Blues is een verrassend origineel en experimenteel geschreven liefdesverhaal, met een flinke dosis kritiek op de consumptiemaatschappij. Van een jonge vrouw in een café hoort Boris over een pil die creativiteit zou opwekken. Ondanks zijn stevige kritiek op deze pil, die fantasie inwisselt voor een product, besluit hij dat deze drug de enige manier is zijn overleden vrouw in zijn hoofd op te roepen. Zijn vrouw Alma, een geestige, kritische schrijfster, overleed vijf jaar geleden. Boris wil voorkomen dat zijn beeld van haar vervaagt.Vanaf dat moment wordt het boek één lange trip van beeldende herinneringen en verwarrende hallucinaties die hem steeds verder het isolement in trekken. Experimentele verteltechniek Het zijn vooral de eerste paar hoofdstukken die Bobby Ewing Blues een experimenteel randje geven. Het verhaal begint vanuit de ik-vorm en vervolgt met een hoofdstuk geschreven vanuit het perspectief van een molecule, dat Diepvents gelukkig na een hoofdstuk weer loslaat. De lezer weet pas wie het hoofdpersonage is, als deze een paar hoofdstukken later een naam aanneemt: ‘Eigenlijk heet ik niet Boris, maar het is wel de naam die nog beneden op het kortonnen plaatje naast de bel staat aangegeven’. Door hier en daar te breken met de ik-vorm, te switchen naar een ander perspectief en daarmee de lezer uit het verhaal te trekken, laat Diepvents zien dat hij geen moeite heeft literaire conventies te verbreken. Ook het plot is enigzins van de hak op de tak, waarbij de herinneringen en de hallucinaties van Boris door tientallen jaren springen. Diepvents houdt de lezer echter bij de hand, zodat deze geen moeite hoeft te doen de sprongen te volgen. Even cynisch als romantisch Diepvents is een romanticus en een cynicus. Zo liefdevol als Boris over zijn overleden vrouw spreekt, zo laatdunkend uit hij zich over de consumptiemaatschappij. Barstend van de verliefdheid mijmert hij over Alma, over haar werk, haar lichaam en haar humor. Hoe zij zich samen kunnen storen aan de kwade, domme wereld: een ‘plastic Walhalla, een leven gemodelleerd naar Dallas. Een Bobby Ewing Blues’ . Mooie, eerlijke seksscènes wisselt hij af met keiharde betogen over de zielloosheid van consultants en de vaagheid van emoticons (‘het dwangmatig onderlijnen van de eigen lolligheid’). Een leuk contrast. Na het lezen van deze roman heb je zin om verliefd te worden, maar ook om eens lekker af te geven op alles en iedereen. Anousjka’s De roman heeft één minpunt: het hoofdpersonage is af en toe vrouwonvriendelijk. Alle domme, naïeve vrouwen noemt hij steevast Anoesjka’s, die hij vervolgens net zo hard afzeikt als verleidt. Meerdere malen laat hij zich ongenuanceerd uit over seksualiteit en machtsverhoudingen, wat in principe aansluit bij zijn afkeer van politici en consultants, maar op een vrouw toch vijandig overkomt. Bobby Ewing Blues is door de experimentele vertelvorm en het verwarrende plot anders dan andere romans. Als je de scherpe tong van een zure weduwnaar met een klein hartje kunt waarderen, dan is dit boek een traktatie.

Bobby Ewing Blues Philippe Diepvents Uitgeverij de Brouwerij pagina's 240 ISBN 9789078905639 NUR 301 Alma en ik. Emily en Pol. Even lijken de verhalen mekaar te raken, vervagen de lijntjes waarbinnen we toch niet willen kleuren en worden hun dromen één en dezelfde. Door de kracht van twee mijmerende vrouwenharten, één kloppend en één niet. Bobby Ewing, is een personage uit de Amerikaanse soapserie Dallas. De rol werd vertolkt door caramelboy Patrick Duffy van aan de start van de serie tot aan het einde, enkel in het negende seizoen was hij slechts één aflevering te zien toen hij tijdelijk de show verlaten had. . Aan het einde van seizoen 1984/85 liet Duffy weten dat hij de serie wilde verlaten. Zijn personage werd niet vervangen door een andere acteur, maar er werd besloten om hem te laten sterven. Voor de serie was dit geen goede zet, want een populair personage verdween. De kijkcijfers daalden van de tweede naar de zesde plaats. Men (eigenlijk tegenspeler J.R.) kon Duffy overtuigen om terug te keren. De schrijvers zaten met de handen in het haar omdat Bobby dood was en er werd niets beters op gevonden dan het hele seizoen 1985/86 een droom te laten lijken van Pamela. Pamela staat op en hoort iets in de douche en gaat ervan uit dat het haar verloofde is, maar als ze de deur opent staat Bobby in de douche als cliffhanger aan het einde van het negende seizoen. Dit zeer populair personage van Bobby Ewing bleek een bron van inspiratie te zijn voor de debuterend Gentse schrijver Philippe Diepvents (Antwerpen 1977). En wanneer je de roman helemaal geconsumeerd hebt ga je dat alles lezer nog een goede vondst vinden. Het verhaal wordt verteld door een personage dat voor deze gelegenheid de naam Boris aanneemt. Vijf jaar na het overlijden van zijn vrouw is Boris het verlies van zijn vrouw Alma nog altijd niet te boven. Alma was een niet onverdienstelijk schrijfster en zij was de vrouw van zijn leven. Samen hadden ze een dochter Bobby die nu echter alleen woont. Door het aanslepend rouwproces om Alma is Boris zijn creativiteit en inspiratie kwijt geraakt. Maar in een wereld waar alles te koop is en voor elk dipje een medicijn bestaat, is slechts één ding schaars: creativiteit. Tot nu. Er komt een pil Mental Muse die scheppingskracht en inspiratie biedt. Fantasie voor de gewone man. Wanneer Boris op een avond van de jonge laborante Emily hoort over de ontwikkeling van een drug die de verbeelding prikkelt, kan hij zich dan ook niet bedwingen. Hij steelt een doosje prototypepillen Mental Muse uit haar tas, in de hoop daarmee te ontsnappen aan de realiteit van een onverwerkbaarbaar rouwproces en zijn herinneringen opnieuw tot leven te wekken. De drug voert Boris niet alleen naar zijn verleden met Alma, maar ook naar een vervormde versie van Emily. Hoe meer pillen hij slikt, hoe meer zijn eigen verleden samensmelt met dat van Emily. Aanvankelijk is het buitengewoon prikkelend zijn brein op deze manier te voelen werken maar de black-outs die hij steeds meer krijgt beginnen hem steeds meer te verontrusten. En daarmee slaat de twijfel toe: wat is waarheid en wat is fantasie? Wie stuurt de bizarre e-mails die hij sinds kort ontvangt? En is er een verband tussen de black-outs die hij steeds meer krijgt en de seriemoorden die een sfeer van terreur over de stad werpt? Philippe Diepvents hoeft zeker geen Mental Muse te gebruiken want over inspiratie en creativiteit beschikt hij meer dan voldoende. Iets te veel zelfs. Een iets strakkere schrijfstijl zou zeker geen overbodige luxe geweest zijn. Het verhaal sleept regelmatig omdat het te vol zit. Dus lezer zeker niet voortijdig afhaken want dan ga je de puike ontknoping missen en dat zou zeer jammer zijn. In zijn totaliteit is Bobby Ewing Blues een boek dat je zeker moet gelezen hebben en Philippe Diepvents een naam om te onthouden voor de toekomst. André Oyen