Een zilveren uierprikker, twee Delftsblauwe tegeltjes, drie mottige knuffelberen. Na hetoverlijden van hun moeder moeten Gerbrand Bakker en zijn broers en zus het ouderlijkhuis leegruimen en de boedel verdelen. Hoe maak je zo’n verdeling? Welke verhalen schuilener achter al die voorwerpen, en waarom staan die verhalen soms haaks op elkaar? Ofmoet je de ‘emotionele waarde’ wegdenken en de dingen gewoon ding laten zijn?Over sommige objecten wordt flink gedebatteerd. Niet alleen over de kostbare gevallen;ook een paar doosjes paracetamol kunnen plots tot hevige discussie leiden. Soms moet eenloting het pleit beslechten. Maar uiteindelijk komen de zes nabestaanden er altijd uit ingoede harmonie, misschien omdat de woorden van hun moeder nog altijd nagalmen: ‘Wieruzie maakt, krijgt niks!’Bakker classificeert de spullen die hij uitkiest en herinnert zich aan de hand van eenstapeltje agenda’s de laatste jaren van moeders leven. En dan doemt onvermijdelijk devraag op: wat moeten zíj nu met die spullen, met de Friese staartklok en oma’s ezeltje?