Η συντριπτική πλειοψηφία, ας πούμε, το ενενήντα εννέα τοις εκατό, κάνει ακριβώς αυτό που συμπέρανε ο φίλος μου. Κοιτά μπροστά… ας πούμε ότι η ζωή, είναι σαν ένα δρόμο, γεμάτο εμπόδια και στροφές. Η πλειοψηφία… κοιτά συνέχεια μπροστά, για να μη σκοτωθεί… αν γυρίσουν να κοιτάξουν προς τα πίσω, μπορεί να πάθουν χοντρή ζημιά, στο επόμενο εμπόδιο… επιβίωση, ασφάλεια, λογική και ο φόβος του θανάτου… αυτή είναι η τετράδα, πάνω στην οποία χτίζεται, το γελοίο οικοδόμημα, που ονομάζεται ‘’πρόοδος’’… να τρέχεις συνέχεια… να μη ρωτάς… να μη σου κάνουν ερωτήσεις… απλά να τρέχεις… και προ παντός, να μένεις μακριά από τους διαβόλους… Οι διάβολοι, είναι το υπόλοιπο ένα τοις εκατό. Εκείνοι που δε θέλουν να ξεχάσουν. Όσο ζουν (συνήθως, όχι πολύ…), αρνούνται να διαγράψουν τα βιώματά τους. Χλευάζουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και αντιλαμβάνονται αμέσως, το άγγιγμα του θανάτου, στα σοκάκια, κάτι παγωμένες νύχτες, γεμάτες ομίχλη. Σηκώθηκα και πήγα προς την πόρτα.«Το ξέρεις, έτσι;», μου είπε.Στάθηκα.«Ποιο πράγμα;», είπα, χωρίς να την κοιτώ.«Τζόνι μωρό μου, οι μέρες της ευτυχίας τελείωσαν και μας περιμένουν, οι μέρες του παρατεταμένου θανάτου».