In 1996 kwam door een gelukkige samenloop van omstandigheden een bundel brieven te voorschijn, geschreven door Hans van Schaik (1920-2004) tijdens haar verblijf op het platteland van Ontario, Canada tussen 1947 en 1949. Na haar overlijden bleek er nog een tweede bundel te zijn. Tezamen vormen de brieven, die zij met grote regelmaat schreef, een compleet relaas van haar belevingen en ervaringen in dat verre, vreemde land. Ze waren voor het grootste gedeelte gericht aan haar ouders en verdere familie in Arnhem, maar ook voor lezers buiten de kring van de naaste familie zijn de brieven lezenswaardig. Niet alleen omdat ze met veel oog voor detail en veel gevoel voor humor zijn geschreven, maar ook omdat ze een beeld schetsen van de periode na de Tweede Wereldoorlog toen heel wat jonge, Nederlandse boeren naar Canada emigreerden om daar voor zichzelf en hun gezinnen een nieuwe toekomst op te bouwen. Velen zijn daarin geslaagd, alhoewel niet altijd als boer. Nu de communicatie tussen Canada en Europa zoveel gemakkelijker en sneller is geworden dan zestig jaar geleden, zijn de contacten van de emigranten van destijds en hun nakomelingen met hun wortels in de Oude Wereld, in veel gevallen frequenter geworden. Velen van hen en van hun familieleden die hier zijn gebleven zullen zichzelf en hun situatie van het begin kunnen herkennen in de verhalen van Hans.
Brieven uit Canada is een boeiend en hopelijk in brede kring lezenswaardig verslag van de ervaringen van een jonge Nederlandse vrouw op het Canadese platteland kort na de Tweede Wereldoorlog.