Ik denk aan de misère die mijn puberteit en adolescentie tot nog toe geweest zijn, zonder dat ik precies kan benoemen waarin hem dat dan gezeten heeft. Ja, toch wel, in eenzaamheid. Het is niet de schuld van mijn ouders, mijn leraren, mijn vrienden. Ik had mijn zorgelijkheid, angst misschien, de angst iets te beginnen, iets te laten gebeuren. En alleen omdat ik Deborah ontmoet heb, die avond dat het zo sneeuwde, misschien zelfs alleen omdat zij mij bij het afscheid zo stevig omhelsd heeft, alsof zij van mij hield, zit ik nu hier, in het gemeenschapshuis, in een kibboets in Israël.

Larza weet niet zo goed wat hij wil met zijn leven. Wanneer hij op een gure dag het Joodse meisje Deborah leert kennen, neemt hij een besluit. Hij vertrekt naar Israël om te gaan leven in een kibboets. Daar wordt een verlangen om Joods te worden verder aangewakkerd. Maar om dit voor elkaar te krijgen zal hij de chassidische rabbi Pinchas moeten overtuigen.

Tegen de achtergrond van Israël wordt de lezer meegenomen op een zoektocht naar een eigen identiteit.