Hoe verhouden onze collectieve daden uit het verleden zich tot het heden? Monden ze uit in een harmonische evolutie of zijn we als mensheid gedoemd uiteindelijk te desintegreren? Martijn den Oudens nieuwe bundel Bruidssuiker is een poëtische afspiegeling van de ondoorgrondelijke gedragingen van de mens, die zich de ene keer aftekenen in afschrikwekkende taferelen om zich vervolgens te ontpoppen als lieflijk absurdisme.

een brandweerparade klimt langs ladders

naar een kartonnen paleis in de handen van

een fabeldier dat loeit als een

os

het ruimen van pluimvee

gaat je niet in de koude kleren zitten

was dit een toneelstuk

grimmig van toon

dan was ik een pop

van licht en lucht

die zich voortbeweegt op de ademhaling van

een listig katachtig

kosmisch wezen

met een voorkeur voor dure tabak