De verhalen van Elisabeth Boersma laten zien hoe de bezetting, de schaarste en het leven na de oorlog door de ogen van een jong meisje werden gezien. Hoe de nonnen een per abuis neergeschoten paard slachtten en het vlees verdeelden. Hoe de moeder met een klein zaagje het bos introk om brandhout te vinden, al waren het maar een paar dunne takjes. In de decennia daarna wordt een piano via een roestige hijsbalk het huis in gehesen – het verlaat het op een geheel andere manier. Worden kinderen geboren. Bevindt zich een glazen pot onder de tegels van een Portugese schuur. Moet een brancard schuin in de lift geplaatst worden en wordt de schrijfster door een harde windstoot getroffen. Humor is Elisabeth Boersma niet vreemd en dat kan de lezer vaststellen in haar verhalen tot en met het heden, waarin een kruk zo z’n voordelen blijkt te hebben.