De markt voor mediationdiensten is ondoorzichtig. Dit wordt in belangrijke mate door mediators zelf veroorzaakt. Zij zijn onderling sterk verdeeld over de betekenis van 'materiedeskundigheid' in aanvulling op 'mediationdeskundigheid'. Mag een mediator zich bemoeien met de inhoud van hetgeen partijen verdeeld houdt? Mag een mediator van een eigen oordeel blijk geven bijvoorbeeld over de denkbare uitkomst van een procedure bij de rechter? Moet er worden volstaan met begeleiding van alleen het proces en de bijdrage die partijen daaraan leveren door hun conflictmodel (hun houding en wijze van uitdrukken)? Moet een mediator verstand hebben van het onderwerp waarover partijen twisten? Waar begint en waar eindigt een actieve(re) rol van een mediator?

Duidelijkheid ontbreekt voor potentiële afnemers van mediationdiensten.

Kunnen er in Nederland lessen worden geleerd van de ontwikkelingen elders? Dit boek geeft antwoorden op de hiervoor genoemde vragen, zowel voor ervaren mediators als voor hen die zich in mediation willen bekwamen en verder iedereen die direct of zijdelings met mediation te maken heeft. Het biedt inzicht in een tot dusverre moeilijk te doorgronden terrein. Ook wordt een richting voorgesteld waarin een oplossing zou kunnen worden gezocht voor het sluiten van de rijen door mediators.

Martin Brink beweegt zich op een kruispunt van manieren van conflictmanagement. Hij is advocaat, arbiter (NAI), bindend adviseur, rechter (raadsheer-plaatsvervanger in het Gerechtshof te 's Gravenhage) en mediator (NMI-geregistreerd en gecertificeerd door het Internationaal Mediation Instituut te 's-Gravenhage en het Center for Early Dispute Resolution in Londen). Hij is gepromoveerd op het gebied van het ondernemingsrecht, voorzitter van de Vereniging Corporate Mediation en hij heeft als mediator veel mediations op zijn naam staan, ook in internationaal verband.