Er was maar één einde denkbaar als ik zo doorging: de dood.
Voor die keus stond ik dus: doorgaan of stoppen. Dood of leven. Ik weet nog dat ik naar de Sint-Janskathedraal ben gegaan. Volgens mij heb ik toen ook gejankt. Ik was ten einde raad. Misschien heeft het zover moeten komen. Want eindelijk zag ik in dat ik het in mijn eentje niet zou redden. Ik had professionele hulp nodig. Zou alles moeten doorstaan. Het zwaarste afkickprogramma. Met minder zou het mij niet lukken. De weg van de meeste weerstand.


Stanley Groeneveld (1959) begon als middelbare scholier met stelen en bouwde dat uit tot een levensstijl. Hij raakte verslaafd aan heroïne en cocaïne en werd meegesleurd in een maalstroom van criminaliteit, vervolging, vrijheidstraf en drugsgebruik. Steeds weer probeerde hij te ontsnappen – tevergeefs. Pas nadat hij de dood onder ogen had gezien lukte het hem met uiterste wilskracht en dankzij het zwaarste afkickprogramma in combinatie met duursport zijn leven op de rails te krijgen. Nu is zijn ideaal om jonge mensen, die in een vergelijkbare uitzichtloze situatie verkeren, te helpen om hetzelfde te bereiken. Hoe? Met discipline, sport, doelen en perspectief. Het plan kreeg de naam Project 13.