Carine is een gebroken vrouw die niets meer heeft om voor te leven. Zo een 15 jaar geleden raakte ze alles kwijt: haar werk, haar relatie en haar laatste beetje hoop op liefde. Ze was genoodzaakt om terug ‘thuis’ te gaan wonen, bij haar narcistische moeder. Gelukkig had haar vader een hart van goud. Maar toen ze ook van hem afscheid moest nemen, was haar leven voorbij. Ze legde zich erbij neer dat ze nooit meer gelukkig zou worden en nooit meer zou bemind worden. Maar slechts weinigen wisten hoe Carine zich echt voelde. Ze leek altijd welgezind, had een hart van goud en maakte van alles een grapje. Iedereen was graag in Carines gezelschap. Zo een warme en oprechte vrouw kwam je zelden tegen. Elke keer als Carine de tranen voelde komen nam ze nog een sigaret. Een krop in de keel at ze weg en het hartzeer verdronk ze. Vaak huilde ze zichzelf in slaap en hoopte ze om de volgende ochtend niet meer wakker te worden. Want wat had ze nog? Geen man, geen kinderen, geen eigen huis, geen liefde… Maar dan krijgt Carine kanker… En dan beseft ze hoe graag ze leeft, hoe graag ze nog wil blijven. Ze hoopt en bidt elke dag voor nog wat uitstel. Ze vraagt niet veel... nog een jaar of twee!