Het nieuwe werk van Cathalijn Wouters (Tilburg, 1955) wordt steeds abstracter, terwijl de mens een constante factor blijft in haar even veelzijdige als consistente oeuvre. Verlossing, verlangen en ontwikkeling zijn de terugkerende thema's die zij op hoogst eigen en toch universele wijze weet te duiden. In olieverf, houtskool, inkt en was, niet zelden in subtiele combinaties, waarin Wouters de kunst van het weglaten verstaat in een intuïtief vertrouwen op serendipiteit, kan de mens afwisselend (zelf)portret, landschap of abstractie zijn. Wat het ook is of doet, er spreekt een nieuw elan van veroverde vrijheid uit haar recente werk.