Psalm 110 is de oudtestamentische tekst waaraan het Nieuwe Testamenthet meest refereert. Die verwijzingen zijn te vinden in de synoptischeevangeliën, de brieven van Paulus en Petrus en in Hebreeën. Vaak staan zeop cruciale plaatsen. Een diachrone en synchrone analyse van de psalmvormt de basis voor het onderzoek naar de interpretatie ervan tot en metde eerste eeuw na Christus. Eerst onderzoekt de auteur de plaats vanPsalm 110 binnen de Psalmen en de overzetting ervan in de Septuaginta(= LXXPs 109). Vervolgens inventariseert en analyseert hij alle nieuwtestamentischeverwijzingen naar deze psalm en onderzoekt welke rol dezein de vorming van de nieuwtestamentische christologie heeft gespeeld.Een van de hoofdconclusies van deze studie is dat alleen LXXPs 109 enniet Ps 110 het nieuwtestamentisch gebruik mogelijk heeft gemaakt