Deze dissertatie geeft in het eerste deel een beeld van de wijzen waarop de contractencomplexen in de muziek- en entertainmentindustrie zijn opgebouwd. In het tweede deel wordt ingegaan op de wijzen waarop de leemten die in deze contractencomplexen blijken te bestaan, nader rechtens kunnen worden ingevuld.Uit het onderzoek dat in dit werk is beschreven, is onder meer gebleken dat ongeveer 80% van de opdrachten die de musici uitvoeren wordt verkregen via tussenpersonen zoals impresario's en artiestenbureaus.De overeenkomsten die partijen daartoe sluiten hebben mede tot doel het verkrijgen van rechtszekerheid. Het is evident dat op het moment dat twee partijen daarbij via of door middel van een intermediair met elkaar contracteren, er drie-partijenverhoudingen ontstaan die juridisch gezien niet of nauwelijks te kenmerken zijn als samenstel van symmetrische of synallagmatische (tweezijdige, wederzijds bindende) overeenkomsten. die juridisch gezien niet of nauwelijks te kenmerken zijn als samenstel van symmetrische of synallagmatische (tweezijdige, wederzijds bindende) overeenkomsten.