Het leven van Marjolein lijkt op orde, ook al zijn er de nodige ‘normale’ ergenissen die haar parten spelen in haar relatie en gezinsleven. Als dan het noodlot toeslaat en haar man Luc plots komt te overlijden, staat haar wereld letterlijk op zijn kop. Hoe moet ze alleen verder zonder haar eigen lieve Luc, die zo belangrijk was voor haar en haar dochters? Alsof dat niet genoeg is, krijgt ze serieuze zorgen over haar gezondheid, gedoe met haar werk en heeft ze ook nog een moeder die niet overloopt van moederliefde en support. Als dan haar passie en ontspanning, het koor, ook geen ontspanning meer geeft maar eerder voor spanningen zorgt, weet Marjolein het niet meer. Ze verliest de controle die ze zo graag wil behouden over haar leven en vecht zich een weg terug om zich te herpakken. Ze besluit rigoreus dat ze op zoek ‘moet’ naar een nieuwe vader voor haar dochters. Al pakt ze dat wel wat te fanatiek aan. Daarbij probeert ze de grip weer terug te krijgen op haar leven. Ze vecht door voor haar meiden, ook al voelt ze zich verscheurt. Alleen blijkt alles niet zo te zijn, zoals het lijkt. Had ze ‘het’ kunnen zien aankomen, als ze niet verscheurd was van verdriet? Zelfs haar dierbaren blijken anders dan gedacht. Persoonlijke leeservaring Barbara(39): Als ‘control-freak myself’, was ik zeer benieuwd naar het boek ‘controle . Zodra ik de eerste pagina’s had gelezen, zat ik er helemaal in. Bijna letterlijk voelde ik mee, wat Marjolein doormaakte, ook al zijn onze levens totaal verschillend. Er zijn raakvlakken, hoe klein ook, waardoor je je als vrouw en mama, verbonden voelt. Het boek leest als vanzelf, wat je een soms confronterende kans geeft de emoties van Marjolein te doorvoelen terwijl je ze leest, woord voor woord. Een boek wat je bijblijft, ook al leg je het tussendoor even weg. Marjolein krijgt het hard voor haar kiezen, het leven is immers helemaal niet makkelijk, en dat voel je letterlijk tot je komen als je dit zeer persoonlijke verhaal leest. Hoewel het geen autobiografie is, heeft Esther van der Ham wel elementen uit haar eigen leven toegevoegd. Wellicht dat het verhaal daarom zo echt aanvoelt. Als het misgaat, gaat het vaak ook goed mis. Zo ook in Marjoleins leven. Je hoopt als lezer gewoon dat het allemaal goed komt. Je krijgt de behoefte de knokkende Marjolein te steunen, die probeert haar hoofd boven water te houden. Tot het einde van het boek weet je niet goed hoe het afloopt, hierdoor blijf je als lezer totaal geboeid. Al had ik zelfs met een voorspelbaar einde dit boek tot de laatste letter uit willen lezen, uit pure herkenning. Mij verraste het einde van de roman ‘controle’ enorm, ook door de heftigheid die erin zit verwerkt. Ik had het totaal niet zien aankomen. Misschien jij wel?