Uitgeverij LetterRijn brengt het jongste boek van Margareth Hillebrandt en wat direct opvalt, is de glanzende omslag. En daarmee wijkt dit boek af van de huisstijl van deze Uitgeverij. En dat mogen ze vaker doen. Het geeft het aanzien van het boek meer glans en oogt chique. Het boek beslaat nagenoeg tweehonderd pagina's en nodigt uit het in een dag uit te lezen. Dat het de auteur meer tijd heeft gekost om het verhaal te vertellen, moge duidelijk zijn. De auteur schreef meerdere boeken waaronder de thriller Jeugdzonde en toch is het voor mij de eerste kennismaking. Het artwork is prachtig en oogt fris, aantrekkelijk en helemaal van nu. Wat mij direct opvalt wanneer ik ben beginnen te lezen is de ietwat formele taal en oubollige zinnen en woorden die zijn gekozen: Hospiteergesprek, vousvoyeren, onzerzijds, kakofonie, verbouwereerd gade te slaan. Het zorgt ervoor dat ik mij moeilijk kan identificeren met de personages en hun gedrag en persoonlijkheid. 'Aangestoken door dit formele gebaar maakte Julia een enigszins stramme reverence, vergezeld van een frivool giecheltje'. Ik hoor tijdens het lezen de stem van Jort Kelder en dreig al snel af te haken. Ik lees boeken om mij te identificeren met de personages en als het ware in hun huid te kruipen. Dit is zo'n ver van mijn bed show en vreemd genoeg realiseer ik mij tegelijkertijd dat het verhaal boeit. Een contrasterende constatering. Los van een enkele terugkeer naar het verleden, wordt het verhaal chronologisch verteld. Het eerste deel van het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Dorine, de initiator rond de koop van het pand aan de Herengracht. Zij heeft een formele vertelstijl. Het tweede deel wordt verteld door Dolf. Dolf is een interessant personage. Zijn schrijfstijl en levensstijl zijn identiek. Losjes en sympathiek, mede versterkt door zijn liefde voor lezen en muziek. Hij heeft een grote platencollectie uit de jaren zestig en zeventig en verovert niet alleen daarmee mijn hart. Hij weet ook mijn waardering en liefde voor dit boek aan te wakkeren. Eindoordeel De twee ik-personen in dit verhaal wonen samen, delen hun vriendschap en lijken in niets op elkaar. En omdat ik mij eerst niet kon verbinden en later wel, werd mij duidelijk dat hier een zeer sterk staaltje vertelkunst wordt getoond. In nog geen tweehonderd pagina's worden de vier bewoners zeer krachtig neergezet. En wordt het karakter en vele eigenschappen van deze personages versterkt door het wisselende perspectief. Wat vind ik van jou en jouw gedrag, vanuit meerdere camerastandpunten. Razendknap en ragfijn uitgevoerd. De ene lezer zal zich verbonden voelen met die, de andere lezer weer met een ander personage. En ze verschillen zo van elkaar dat niet alleen jouw voorkeur maar ook jouw allergie ertussen kan zitten, zo bleek. Wat de bewoners met elkaar verbindt, is de zorg en aandacht voor elkaar. Wanneer je ouder bent en merkt dat lijf en geest beginnen te protesteren, heb je hulp nodig. En aandacht en liefde. En daar zit dit verhaal vol mee. Een ode aan vriendschap en het leven. De volgende keer dat ik in Leiden ben, bel ik bij ze aan. In de hoop dat ze open doen. Met veel plezier geef ik de drie dames ieder een ster. Drie dikke sterren voor dit boek.

Een heel scala aan emoties komt voorbij in dit boek. Vreugde, maar ook woede, verdriet, jaloezie en schuldgevoel. Het ene moment lach je als lezer hardop mee met de hoofdpersonen en het andere moment voel je je net zo verdrietig als zij. Hiermee hield de schrijfster mijn aandacht zeer goed vast. Het verhaal wordt in eerste instantie verteld door Dorine. Zij is een nogal statig en net persoon. Daardoor is ze een vrij observerende en relatief objectieve verteller. Ze vertelt ook eerlijk over haar eigen gevoelens. Het wordt echter wel snel duidelijk dat ze een geheim heeft dat het beeld dat van haar bestaat nog wel eens zou kunnen veranderen. Later neemt Dolf het verhaal over. Hij bekijkt de situatie van een heel andere kant. En ook hij blijkt een bijzonder interessant verleden te hebben. Dolf vertelt wel wat gepassioneerder dan Dorine, maar weer net wat minder objectief. Beide vertellers vullen elkaar dus prima aan. De steeds erger wordende dementie van Julia en de impact die dit heeft op haar vrienden/huisgenoten, is op een zeer ontroerende manier beschreven. Je leert kanten van de ziekte kennen waarbij je misschien nog niet eerder had stilgestaan. Ik vond dit een boeiende roman met meerdere lagen. De personages spraken me erg aan. De verschillende emoties en de thema's vriendschap, loyaliteit en schuldgevoel vond ik goed uitgewerkt. Zij zorgden ervoor dat ik tot het eind geboeid was en ik me vaak net zo voelde als de personages op dat moment. Het stuk over de dementie van Julia vond ik bijzonder respectvol geschreven en er werden ook kanten van deze ziekte belicht die in andere boeken niet vaak voorkomen. Ik vond het fijn om dit boek te mogen lezen.

De cover: Prachtig en uitnodigend. Het boek is eigenlijk verdeeld is twee delen. Dat had ik niet zien aankomen maar wel heel mooi en duidelijk om het verhaal ook uit het oogpunt van een ander persoon te zien. Het boek is heerlijk vlot geschreven en boeit vanaf het eerst moment. Een boek dat gaat over vriendschap, loyaliteit en schuldgevoel. Aan de ene kant een vrolijk ook wel humoristische kant, aan de andere kant verdriet en achterdocht. Moeilijk te omschrijven omdat je het gewoon zelf moet lezen. Geen dik boek maar een boek met emotie. Conclusie: Een prachtig boek over vriendschap en intrige. Heerlijke schrijfstijl. Zeker een boek dat je gelezen moet hebben. Een verdiende 5*

In het begin moest ik even wennen aan het verhaal van 'Dames op de Herengracht' en had ik het gevoel dat er iets niet klopte. Het duurde even voor ik in het verhaal zit. Margareth Hillebrandt heeft een goede stijl. Het leest heel fijn. Daarnaast roert Margareth een aantal maatschappelijke thema's, zoals dementie en ouderdom, aan. Dit vond ik een mooie toevoeging. Het was een heel eerlijk verhaal. De hoofdrolspelers zijn een aantal oudere dames die gaan samenwonen in Leiden. Dat is een origineel gegeven. Je wordt als lezer even een oudere dame en je kunt je, dankzij Margareth, goed inleven in het leven van de dames. Je gaat een beetje houden van de dames. Humor is in het verhaal ruimschoots aanwezig. Soms heb ik hardop gelachen om de uitspraken of avonturen van de dames. De voorkant is heel mooi. De blaadjes die wegwaaien hebben iets symbolisch. Dames op de Herengracht is een mooi verhaal over vriendschap. De dames sluit je in je hart.

Zet drie dames en één heer op leeftijd bij elkaar in een monumentaal grachtenpand in Leiden en je kunt de klok erop gelijk zetten dat er een hoop gaat gebeuren. Ik las de hartverwarmende roman Dames op de Herengracht van Margareth Hillebrandt en was aangenaam verrast! Dames op de Herengracht - Margareth Hillebrandt Het is eind jaren zeventig als drie jonge vrouwen - Dorine, Julia en Lily - elkaar ontmoeten tijdens een schildercursus in Griekenland. Daar ontwikkelt zich een hechte vriendschap. Veertig jaar later besluiten ze met elkaar te gaan samenwonen in een monumentaal pand op de Herengracht in Leiden. Ze doen elkaar een belofte: We gaan hier verticaal in en er pas horizontaal weer uit. Dolf, een flamboyante zeventiger, hospiteert als nieuwe bewoner. Vanaf dat moment is het gedaan met de rust. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, met al haar pijnlijke details. Als bij Julia de ziekte dementie wordt geconstateerd maakt dat de situatie voor Dorine, die een constante innerlijke strijd voert tussen vriendschap en eigenbelang, niet makkelijker. Ontroerend, grappig en liefdevol Deze roman heeft van alles in zich: ontroering, humor, verdriet en liefde. De schrijfstijl van Margareth is lekker vlot en beeldend, waardoor je als een speer door het boek vliegt. Ik beeldde me in hoe het zou zijn om over 30 jaar op die manier met een stel vriendinnen samen te wonen. Een bijzondere kijk op het leven geeft het je wel! De karakters zijn mooi neergezet en hebben allemaal hun eigen eigenaardigheden. Dat maakt het geheel tot een soms wat chaotisch gebeuren, maar dat is absoluut niet storend! De manier waarop het ziektebeeld van Julia wordt beschreven is heel mooi, het geeft je echt een kijkje in het leven met dementie. En dan vooral wat de impact is voor de naasten. HEt boek is verdeeld in twee perspectieven. In het eerste deel lees je het verhaal door de ogen van Dorine, later bekijk je de wereld vanuit het perspectief van Dolf. Lees hier meer recensies! Aanrader dus? Ja, ik ben aangenaam verrast door deze roman. Het omslag deed een beetje denken aan een streekromannetje uit de jaren '80, maar het verhaal en de schrijfstijl hebben me aangenaam verrast!

Wie wil dat nu niet, een mooi pand op de Herengracht met vriendinnen gaan bewonen. En de afspraak is: Verticaal erin en pas horizontaal eruit! Maar dan komt er een ongenode gast. Het is meneer Alzheimer. Dan verloopt niet alles meer zoals gepland. Kijk snel mee! De auteur Margareth Hillebrandt groeide op in Leiden. Haar inspiratie voor de roman Dames op de Herengracht verkreeg ze door haar jarenlange ervaring in de ouderenzorg, waar ze werkte als projectmedewerker voor een aantal grote innovatieve projecten. Van Margareth verschenen eerder onder andere de thriller Jeugdzonde en de roman Obsessie. Het verhaal Al veertig jaar zijn Dorine, Lily en Julia al vriendinnen. Nu ze in de zeventig zijn aangekomen weten ze het zeker...en wordt het idee om gezamenlijk een woning in het centrum van Leiden te gaan bewonen concreet. Ze gaan daar met zijn drieën wonen. Een verpleeg- of verzorgingshuis daar krijgen ze het drietal niet in. Een ding was zeker: ze gaan daar verticaal in en komen er horizontaal weer uit. Het zijn de dames van de Herengracht. Het feest had overigens ook op alle andere omwonende een enorme indruk gemaakt, zo bleek later. Plotseling waren wij, De dames van de Herengracht, zoals we voortaan zouden worden genoemd, razend populair. De pret, het verdriet en de vergeetachtigheid zijn bijzondere elementen Op het eerste oog ziet de cover er vrolijk uit. Een blauwe lucht boven het water. een rij huizen en een grote groene boom. De boom oogt als een gezicht, langzaam vliegen er flarden met blaadjes omhoog. Alles ebt langzaam weg. Een mooie weergave van het thema dementie. In dames op de Herengracht vertelt Dorine over hun tijd in het grote grachtenpand. De dames maakten 40 jaar geleden kennis met elkaar in Griekenland. Het was direct heel gezellig en vertrouwd. Nu ze in de zeventig zijn, hebben ze een gezamenlijk plan: met elkaar in 1 huis wonen. Het verhaal leest vloeiend en prettig. Vanuit de vertelperspectief van de ik-persoon Dorine. Zij is een beetje de regeltante van het drietal. Na de verbouwing is er een extra appartement beschikbaar. Dolf wordt geselecteerd om zijn gezellige en flamboyante voorkomen. Ook voor hem ligt er een 2e hoofdrol klaar. Dat wordt genieten zou je zeggen, maar iedere hebben ook hun eigen verleden en hun verdriet. Daarnaast wordt Julia wel erg vergeetachtig en blijkt dat zij dementie heeft. Met name Dorine wordt geplaagd door schuldgevoel. Zij kan zich nu van een andere kant laten zien en helpt Julia waar ze kan. De tijd had ons allen ingehaald. Tijd speelde nu een veel belangrijker rol. Niemand kan immers voors[pellen hoe snel het dementieproces bij Julia zou verlopen. Conclusie Dames op de Herengracht is een mooie roman over 3 oudere dames met maar 1 doel: met elkaar oud worden in 1 huis. "Verticaal erin en horizontaal er uit". Dit komt helaas niet helemaal uit, want er komen 2 heren bij: Dolf en Alzheimer. De laatste is een zeer ongenode gast en gooit flink wat roet in het eten. Margareth Hillebrand heeft het verhaal zeer mooi uiteengezet. Haar ervaring in de ouderenzorg komt dan goed van pas. Al snel leef je als lezer mee met Dorine en de 2 andere dames. Het 2e gedeelte vanuit Dolf is een verrassing, gezien de titel. Persoonlijk had ik het gehele verhaal graag vanuit Dorine willen meemaken. Ik bemerkte namelijk dat ik in het stuk van Dolf, dacht dat het Dorine was die dat vertelde. Het gaf verwarring. Dames op de Herengracht gaat over verlies en loyale vriendschap. Het is uit het leven gegrepen. Waardering 4 sterren. Mooi en bijzonder verhaal. Ook het einde. Zoals het werkelijke leven ook is!

De drie jonge vrouwen, Dorine, Julia en Lily ontmoeten elkaar eind jaren zeventig tijdens een schildercursus in Griekenland. Ze zijn alle drie om uiteenlopende redenen naar Griekenland gekomen. Er ontstaat al snel een hechte vriendschap. Veertig jaar later besluiten ze samen te gaan wonen in een monumentaal pand aan de Herengracht. Hier doen ze elkaar de belofte dat ze 'horizontaal' pas weer uit het huis gaan. Aangezien het huis groot genoeg is besluiten ze een appartement te verhuren. Hier wordt een geschikte huurder voor gezocht en gevonden in Dolf. Dolf is een flamboyante zeventiger en vanaf dat moment is het gedaan met de rust. De geschiedenis lijkt zich in het mooie pand aan de Herengracht te herhalen inclusief alle pijnlijke details. Dan begint Julia allerlei dingen te vergeten en wordt er uiteindelijk dementie geconstateerd. Dit maakt de verhoudingen in het huis er niet makkelijker op. Dorine voert een innerlijke strijd tussen vriendschap en eigenbelang. En ook Dolf vecht tegen schuldgevoelens. Dames op de Herengracht is een roman die een duidelijke boodschap heeft en gaat over vriendschap, loyaliteit en schuldgevoel. Mijn mening Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste deel wordt het verhaal verteld vanuit Dorine. Je merkt dat Dorine neergezet wordt als een statige vrouw die zich altijd aan de waarden en normen lijkt te houden. Maar gedurende het verhaal merk je dat er iets gebeurd is, wat ze nog steeds als geheim bij zich draagt. Hier voelt ze zich met vlagen nog steeds schuldig over. De vertelwijze van Dorine is objectief. Het tweede deel van het verhaal wordt verteld vanuit Dolf. Dolf kleurt het verhaal meer naar zijn eigen gevoel en ik vond dit deel prettiger lezen dan de verhaallijn van Dorine. Wellicht doordat Dolf wat luchtiger in het leven staat. Het boek heeft duidelijk een boodschap naar mijn gevoel, namelijk wees bewust wat dementie voor inpak op de persoon en zijn of haar omgeving heeft. En dit heeft Hillebrandt erg respectvol omschreven. Ze schrijft waarheidsgetrouw over de ziekte en weet precies het verloop van de ziekte te omschrijven. Dit vind ik erg goed gedaan. Ook de manier waarop ze omschrijft hoe de omgeving er mee omgaat vind ik erg mooi gedaan. Wat me wel opviel, Hillebrandt omschrijft naar mijn gevoel Dorine een beetje als egoïstisch. Dorine vindt eigen belang toch ook erg belangrijk. Maar op een bepaald moment in het boek wordt er eigenlijk geschreven dat Dorine continue met Julia bezig is, dit vind ik aan de ene kant niet bij Dorine passen, maar ik snap wel waarom Hillebrandt voor deze opzet gekozen heeft. Aangezien dit wel in het vervolg van het verhaal past, waarin duidelijk wordt, dat eigenlijk iedereen verandert is door de dementie van Julia. De auteur heeft de verschillende emoties goed uitgewerkt en hierdoor kon ik me goed in het verhaal verplaatsen, echter toch merkte ik dat ik mijn aandacht niet zo goed vast kon houden bij het boek, op de een of andere manier kon ik het boek makkelijk aan de kant leggen en was ik snel afgeleid onder het lezen. Of dit aan mij lag of aan het verhaal durf ik niet te zeggen. Want het verhaal las erg prettig en door de manier van schrijven kon ik me ook verplaatsen in de verschillende personages. Al had ik het zelf misschien ook fijn gevonden als de gevoelens en gedachten van Julia wat meer belicht zouden zijn geworden. Ik snap dat dit moeilijk in te schatten is zolang je het zelf niet hebt, gelukkig, maar doordat Hillebrandt de overige personages zo treffend weet te raken, is dat wellicht nog een uitdaging.

Dames op de Herengracht speelt zich af aan het einde van de jaren zeventig en verhaalt over drie jonge vrouwen die elkaar tijdens een schildercursus in Griekenland ontmoeten. Er ontstaat een innige vriendschap tussen Dorine, Julia en Lily. Een vriendschap die door de jaren heen gestand blijft. Veertig jaar na hun eerste ontmoeting besluiten de drie met elkaar een monumentaal pand op de Herengracht in Leiden te betrekken, waarbij ze elkaar beloven dat ze weliswaar verticaal het pand zijn binnengegaan, maar er pas weer horizontaal uit zullen trekken. "Julia produceerde een schril geluid dat het midden hield tussen huilen en lachen. Ze schrok er zelf van. Schielijk nam ze een slok wijn en verslikte zich. Het rode vocht sproeide uit haar mond over tafel. Het zag er allemaal zo raar uit dat we het uitgierden van het lachen." De dames steunen elkaar door dik en dun tijdens alle vrolijke, pijnlijke, plezierige en emotionele gebeurtenissen. Wanneer de dames op enig moment de flamboyante Dolf als huurder in huis nemen, is hen nog maar weinig rust gegund en het lijkt erop dat de geschiedenis zich herhaalt... Dames op de Herengracht is een roman over vriendschap, loyaliteit en schuldgevoel. Natuurlijk zullen vrouwen rond de leeftijdscategorie van de drie hoofdpersonages genieten van Dames op de Herengracht, maar als we het daarbij laten, doen we deze heerlijke roman tekort. De doelgroep die zich meer dan aangetrokken zal voelen door de belevenissen van Dorine, Lily en Julia kan veel breder bemeten worden en dat komt niet in de laatste plaats door de verrukkelijke schrijfstijl van Hildebrandt. Tranen in de ogen en een glimlach om de mond, zo zullen de meeste lezers van Dames op de Herengracht hun leesuren doorbrengen. Ongetwijfeld. "Als kemphanen stonden wij tegenover elkaar. Natuurlijk wist ik wat Lily dacht, maar ik hield me van de domme, deed net of ik haar niet begreep. Haar opmerking negeren leek mij de beste tactiek." De drie vrouwen zijn geweldig gekarakteriseerd door de auteur en we leren hen werkelijk kennen, compleet met emoties, pleziertjes en streken. De dialogen zijn heerlijk natuurlijk. Het lijkt waarlijk of de gesprekken aan een tafeltje naast het jouwe plaatshebben. Een mooie verdieping krijgt het verhaal overigens wanneer een van de vriendinnen te kampen krijgt met dementie. Hildebrandt verwerkt dit onderwerp fraai en respectvol. Kortom, Dames op de Herengracht is een aanrader!

Drie jonge vrouwen ontmoeten elkaar eind jaren zeventig in Griekenland. Ieder van hen is vanuit Nederland om eigen redenen naar hier afgereisd met als doel een schildercursus te gaan doen. Dorine, de verteller van het verhaal, begon haar leven als huisvrouw benauwend te vinden. Ze moest er eens tussenuit, en tot haar verbazing heeft haar man geen enkele tegenwerping. Waarom niet ontdekt ze pas later, na de cursus. Julia is eveneens getrouwd, maar heeft tot haar grote verdriet geen kinderen. Het besluit van haar en haar man om een meisje uit Brazilië te adopteren bracht weer geluk in hun leven, tot na een half jaar het kind ziek werd en stierf. Vanaf dat moment hield hun huwelijk niet veel meer om het lijf. Ook zij zoekt afleiding in Griekenland. De derde vrouw is Lily, een levensgenieter. Zij woont in een commune, heeft wel twee kinderen maar geen man. Zij treedt op als zangeres om de kost te verdienen en is een vrijgevochten type. Hoewel ze eigenlijk heel verschillend zijn klikt het meteen, en blijven ze elkaar zien na hun terugkeer in Nederland. Als het verhaal begint, veertig jaar later, heeft Dorine een huis gekocht in Leiden. Op de Herengracht. Ze kan zich het huis en de verbouwing veroorloven, zoals ze ook geen hoge huur vraagt aan haar twee vriendinnen. Ze wil gewoon heel graag dat ze samen een huis delen. 'Wij gingen daar met zijn drieën wonen. We zouden voor elkaar zorgen en lukte dat niet meer, om wat voor reden dan ook, dan schakelden we betaalde krachten in voor het verlenen van zorg, of voor hulp in de huishouding. Een verpleeg- of verzorgingshuis, daar kregen ze ons niet in. Dit zou ons laatste huis worden. Een ding was zeker. We gingen hier verticaal in en er pas horizontaal weer uit.' Er is voor ieder een eigen appartement, en ze hebben een gezamenlijke keuken met eetruimte. Na een tijdje besluiten ze er nog een huurder bij te nemen, en dat wordt Dolf, een zeer vitale zeventiger, die al vanaf het begin een duidelijke stempel op het huis drukt. Hij haalt zogezegd de straat naar binnen, maar omdat gezelligheid overheerst, vinden de vriendinnen het prima. Ook dat Dolf een relatie lijkt te krijgen met Julia vinden ze prima. Al moet Dorine tot haar verbazing constateren dat ze toch een beetje jaloers is! En zij heeft een geheim, dat haar lijkt te gaan opbreken. Maar Dorine, Julia en Lily zijn wel dames op leeftijd, en ook zij ontkomen niet aan de gebreken die daar bij horen. Dorine moet een nieuwe heup. Hoe moet dat met de revalidatie? Een van de kinderen van Julia brengt uitkomst. Remy is verpleegkundige, woont en werkt op de Antillen, maar komt wegens verslechterende omstandigheden aldaar terug naar Nederland. Zijn hulp laat Dorines herstel vlot verlopen, maar dan begint Julia wat vreemd te doen. Als de diagnose Alzheimer valt, moeten de dames op de Herengracht moeilijke beslissingen nemen. Vlot geschreven verhaal over een bijzondere vriendschap. Maar het zijn niet alleen de dames die vertellen. Ook Dolf heeft een inbreng, hetgeen het verhaal extra schwung geeft. Zal de vriendschap opgewassen zijn tegen de moeilijkheden die op hun pad komen?

Het verhaal word in twee delen verteld. Het eerste deel van het boek word verteld vanuit Dorine. Hoe hun eerste kennismaking is en hoe ze gaan starten aan hun nieuwe avontuur, samenwonen op de Herengracht. De dames hebben een hechte vriendschap, dat spat van de bladzijdes af. Maar ook hier zijn er weer kleine addertjes onder het gras wat het boek ondanks dat het een roman is ook wel spannend maakt. Je wilt verder lezen. Het tweede deel van het verhaal word vanuit Dolf geschreven. De huurder die bij de dames op de Herengracht de vierde ruimte bewoond. Hij past goed bij de dames. Ook hij heeft een heel eigen verhaal, waardoor je hem ook beter gaat begrijpen wanneer dit allemaal wat meer uitgelicht word tijdens het verhaal. Het verhaal heeft een aangename snelheid erin zitten. Zoals eerder benoemd komt er ook iets van spanning omhoog waardoor je verder wilt lezen. De hoofdstukken zijn niet te lang. Het verhaal bevat vriendschap, liefde, verdriet en ook wel de mankementen die er bij het ouder woorden bij horen. Deze zijn ook erg goed uitgewerkt. En hieraan merk je dat Margareth uit deze sector komt. Ze kan iets meer in detail vertellen en dat maakt het boek aangenaam en realistis

Het verhaal Het is eind jaren zeventig als drie jonge vrouwen - Dorine, Julia en Lily - elkaar ontmoeten tijdens een schildercursus in Griekenland. Daar ontwikkelt zich een hechte vriendschap. Veertig jaar later besluiten ze met elkaar te gaan samenwonen in een monumentaal pand op de Herengracht in Leiden. Ze doen elkaar een belofte: We gaan hier verticaal in en er pas horizontaal weer uit. Dolf, een flamboyante zeventiger, hospiteert als nieuwe bewoner. Vanaf dat moment is het gedaan met de rust. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, met al haar pijnlijke details. Als bij Julia de ziekte dementie wordt geconstateerd maakt dat de situatie voor Dorine, die een constante innerlijke strijd voert tussen vriendschap en eigenbelang, niet makkelijker. Dames op de Herengracht is een roman die gaat over vriendschap, loyaliteit, en schuldgevoel. Zodra je begint te lezen en je hebt zelf al een bepaalde leeftijd bereikt of ouders in de leeftijd zoals de dames Dorine, Lilly en Julia, voel je meteen een band. Het is een vrolijk trio en je krijgt dan ook vaak een glimlach op je gezicht tijdens het lezen. Zodra Dolf zijn entree maakt in het verhaal merk je dat er een kleine breuk komt in de vriendschap die de drie dames hebben. Of dit veroorzaakt wordt door Dolf of gewoon dat de dames toch langzamerhand op elkaar uitgekeken raken is nog de vraag. 'Er was veel veranderd. Ik dacht aan de uitspraak die ik laatst hoorde. 'je bestaat bij de gratie van je relaties' In die zin schuilt een diepe waarheid.' Margareth heeft een vlotte vrolijke schrijfstijl. Ook weet ze de lading goed te verwoorden dat het verhaal dementie met zich meebrengt. Niet altijd even makkelijk om zulke onderwerpen weer te geven in een verhaal waarbij zowel de patiënt als de verzorgers een ondraaglijk verdriet met zich mee dragen. 'Niks daarvan, niks van wat is gebeurd in iemands leven verjaart. Het vormt je juist. Het verleden maakt je tot wat je bent geworden.' Dames op de Herengracht is een mooie roman waarbij drie vrouwen door dik en dun vrienden zijn en blijven ondanks alle tegenslagen die het leven met zich meebrengt. De toevoeging van een man in huis zorgt voor de nodige verwarring maar ook hij heeft zo zijn verleden en geeft net dat extra romance in het verhaal. Dames op de Herengracht geef ik 4 sterren. Danielle

Dames op de Herengracht is een roman dat alle belangrijke elementen van een roman bevat; namelijk romantiek, drama, humor, vriendschap en liefde. Het boek zal veel lezers en lezeressen aanspreken omdat er altijd iemand is die zich in een van de personages kan verplaatsen, ben je de creatieve Julia, de nuchtere Lily, de regelaar Dorine of misschien toch de bijzondere Dolf? Het zijn mensen die je als buren zou willen hebben want ze geven het leven kleur. Kiezen niet de meest voor de hand liggende oplossing voor hun ouderdomsproblemen maar zorgen voor elkaar. Het proces van Alzheimer dat bij Julia plaatsvindt wordt heel realistisch en mooi weergegeven. Ook de frustratie en de onmacht van haar huisgenoten komt goed uit de verf. Het zorgen voor iemand die revalideert na een operatie blijkt heel anders te zijn dan zorgen voor iemand met deze slopende ziekte. Het boek bestaat uit 2 delen en dat maakt dat het lezen nog prettiger is. Zo hoor je het verhaal ook van een andere kant. Dat geeft meer lagen aan het verhaal. Je leest dan ook dat mannen op een andere manier reageren dan vrouwen op de zaken om hun heen. Ondanks het wat zware onderwerp, dementie, is het geen zware kost om te lezen, het boek leest vlot en prettig door de luchtige schrijfstijl van Margareth Hillebrandt.

Margareth Hillebrandt groeide op in Leiden. Ze werkte jarenlang in de ouderenzorg, als projectmedewerker voor een aantal grote projecten. Haar ervaring in de ouderenzorg inspireerde haar tot het schrijven van de roman Dames op de Herengracht. Eerdere publicaties van Margareth zijn de thriller Jeugdzonde en de roman Obsessie. De cover is heel sprekend. Zicht op de Herengracht en dan die boom in de vorm van een hoofd. Een boom waarvan langzaam bladeren verdwijnen, die zo de voorstelling geven van een hoofd dat steeds meer kwijtraakt. Veertig jaar geleden ontmoette Dorine in Griekenland Julia en Lily. Dorine moest er nodig even tussenuit en schreef zich impulsief in voor een schildercursus. De ontmoeting aldaar met Julia en Lily is alsof het zo had moeten wezen. Drie totaal verschillende vrouwen maar vanaf dat moment vriendinnen voor het leven. 'De eerste avond in Griekenland gebeurde er iets wat het best als magisch omschreven kan worden. We zaten aan de houten tafel in de keuken en vertelden elkaar over ons leven, alsof het de meest logische en natuurlijke zaak van de wereld was.' Veertig jaar later staat Dorine voor het huis op de Herengracht in Leiden. Al meer dan een jaar was Dorine op zoek en nu wist ze het zeker, dit huis moest het worden. Een huis waar ze met zijn drieën konden wonen. Een huis dat verdeeld kon worden in meerdere appartementen zodat ze zelfstandig maar toch samen in een huis konden wonen. Ze konden voor elkaar zorgen en mocht dat niet meer lukken, dan konden ze zorg regelen. Dames op de Herengracht bestaat uit twee delen. Het eerste deel wordt vertelt door Dorine, in de eerste persoon. Zij is de eerste verteller en in het tweede deel wordt ze opgevolgd door Dolf. In het huis was nog ruimte om een extra appartement te realiseren en deze te verhuren. Dolf, een karakteristieke man, is de huurder, maar wordt al snel ook een goede vriend. Margareth heeft een beeldende schrijfstijl en de personages worden duidelijk beschreven. De personages krijgen ieder hun specifieke eigenschappen mee wat het voor de lezer makkelijk maakt een beeld te vormen. Mede doordat Dorine en Dolf de vertellers zijn worden hun karakters veel dieper uitgewerkt dan die van Lily en Julia. Het minst contact krijg je als lezer met Lily en als ik het boek heb dichtgeslagen is dit personage mij het minst bijgebleven. 'Dit zou ons laatste huis worden. Een ding was zeker. We gingen hier verticaal in en er pas horizontaal weer uit.' Drie vrouwen die zijn begonnen aan de laatste rit van hun leven. Gezamenlijk en vastberaden altijd voor elkaar te blijven zorgen. Dorine kijkt terug op haar leven en dat het niet altijd fijn is geweest is duidelijk. Maar ook zit zij nog steeds met een schuldgevoel. Dorine is een nogal nuchtere vrouw en een vrouw die nogal bazig is. Maar niet alleen Dorine heeft minder leuke dingen in haar verleden, ook in Dolf zijn leven is het drama niet voorbij gegaan. En dan is er die verandering in Julia en blijkt dat ze aan het dementeren is. Dit is heel scherp neergezet en voor een ieder die een familielid heeft of heeft gehad geeft dit veel herkenbaarheid. Op het laatst is er vooral sprake van onmacht bij de anderen, want zoals iedereen in eerste instantie had gedacht en verwacht, blijkt een onmogelijke taak te zijn. En ook sommige schuldgevoelens blijken onmogelijk weg te drukken. Soms zijn ze even weg, maar er blijven momenten waarop ze weer naar boven komen... Dames op de Herengracht is een roman die de lezer vanaf het begin meesleept. Margarath Hillebrandt heeft een hele aangename schrijfstijl en de woorden en zinnen die gebruikt worden zijn passend bij het verhaal. Doorspekt met veel emotie maar er is af en toe ook ruimte voor wat humor, waardoor het allemaal net iets minder zwaar aanvoelt. Door het verhaal eerst vanuit Dorine te vertellen en daarna vanuit Dolf zijn perspectief, zien we duidelijk dat een ieder anders omgaat met bepaalde dingen. Maar ondanks die verschillen is er toch een hechte vriendschap mogelijk. Een vriendschap die altijd blijft, wat er ook gebeurt. Dames op de Herengracht is een bijzondere roman die een mooie betekenis aan vriendschap geeft. 4**** Wendy Wenning

Ook dat maakte veel gevoelens bij me los omdat ik op een bepaald moment ook in mijn eigen omgeving hiermee geconfronteerd ben. Heel herkenbaar dus. Het verhaal raakte me diep. Het is een boek met veel liefde en humor geschreven. Ik ben onder de indruk van de inhoud en de manier waarop Margareth Hillebrandt de dingen schrijft en beschrijft. Het boek sprankelt van humor en tegelijkertijd een groot gevoel van mededogen. Wijsheid met een glimlach. Daarom vijf sterren.