In het vroegmoderne Europa werd het epistolaire genre door een groot aantal vrouwen als expressiemiddel gebruikt. Vaak wordt verondersteld dat deze brievenschrijfsters van gegoede komaf waren en dat hun pennenvruchten bedoeld waren om te communiceren over persoonlijke ervaringen met seksegenoten. Echter, zoals dit boek laat zien, blijkt dit niet altijd het geval te zijn. Ook vrouwen zonder een uitgebreide opleiding, zoals zeemansvrouwen, correspondeerden met hun ver afgereisde echtgenoten om over de beslommeringen aan het thuisfront te vertellen. Bovendien gebruikte een grote groep vrouwen het genre van de brief als een publiek platform om hun opvattingen over politiek en religie uit te wisselen; gingen vrouwen via brieven met mannelijke geleerden in debat over filosofie en wetenschap; schreven oudere vrouwen brieven aan jongere seksegenoten als wijze levensraad en wendden schrijfsters het epistolaire genre aan om de roman vorm te geven. De artikelen door Mirjam de Baar, Suzan van Dijk, Edda Holm, Netty van Megen, Pim van Oostrum en Agnes Sneller vormen een belangrijke bijdrage tot een hedendaags besef van de vroegmoderne brievencultuur waarin vrouwen uit alle sociale lagen participeerden.