Hoe en watFoarou – Simmer 2015Obbe – Boer op ’e bûthúsbankSjutsje – Een bitter levenSjoerd – Lang gjin feedokterTsjerkje – In baas tanteHarm – It is no saYeb – De aarde is hurdBertus – Bisto dat?Jappy – Lang gjin prysterGatske – De leave fredeRudolf – Mijnheer ja-jaGryt – Nergens thúsSúske – De soarchsterDreke – TripketreeBonne – De Caramba!Obe – De grote kleine zwijgerDe iene nei de oareDe gekkeboel fan ’e oarlochWêr komt it wei?Thús op ’e TempelIt Rypster roomske libbenLiza – Alles mit GodAchterou – Simmer 2021Taheakken:MeiwurkersHuzen en bewennersNammeregisterHoe gong it sa ferkeard?Sjoch foarop dit boek de Postma’s op in moaie maaiedei yn 1926. Sa earnstich mooglik stean en sitte se dêr, op harren hiem yn it skaad fan de grutte ipebeam. De fotograaf hat syn bêst diend, hij hatde moaiste keazen, se stean der goed op allegear. Suver krekt sa’t se binne: in heit, in mem, fiif dochters en acht soannen yn ’e sneinske pronk. Wat wie der te rêden, dat se Roel Elzinga fan Boalsert komme lieten om de hele húshâlding foar ien kear op ’t portret te setten? En, net te ferjitten, kapper Yme van der Meer fan Blauhús, om de swiere burden fan de âldste jonges ou te skearen en allegear it hier wat yn model te bringen? Wa soe dy tearensa sekuer yn de broeken strutsen ha? En dan dy skuon, dy’t poetst binne, dat se glimme as in ikel. As in ferlakte hûnekeutel, soe Bonne seind ha.Alles liket yn ’e oarder. De sinne skynt op ’e pannen fan ’e pleats en it weinhok sit kreas yn ’e ferve. De iken knopstuollen út ’e keamer stean foar de gelegenhyd yn it gers fan fóar de nije jarrekolk, gjin weet fan wat der noch foar it ljocht komme sil.Dit binne de Postma’s fan De Tempel yn ’e Sânfurdterryp. Stik foar stik sjogge se ús oan, krekt sa’t de fotograaf it ha woe. Wij sjogge werom.