Met de benoeming van de eerste leden van de ridderschap op 28 augustus 1814 deed de regionale adel opnieuw zijn intrede in Noord-Brabant, nadat deze daar sinds de Opstand geen rol meer had gespeeld. Klaasje Douma onderzoekt in hoeverre deze in de loop van de negentiende eeuw groeiende groep families en personen een herkenbare regionale groepsidentiteit ontwikkelde. Ze doet dit door eerst een groepsportret van de Brabantse adel te schetsen en vervolgens de groepsvorming in het kader van familienetwerken en sociale omgang. Daarna beschrijft ze de Brabantse edelman als politicus en bestuurder en als landedelman. Tot slot neemt ze de adellijke vereniging bij uitstek, de ridderschap, onder de loep, waarbij deze wordt vergeleken met andere provinciale ridderschappen en brengt ze de Brabantse edellieden voor het voetlicht, die gedurende een zekere periode beschouwd kunnen worden als de vaandeldragers van de Brabantse cultuur en identiteit.