'De Adem van de Dagen' is het relaas van een poging uit te klaren, welke betekenis moet gegeven worden én aan het fenomeen van de Big Bang, én aan het oordeel geveld in Genesis 3, 19, waarin we maar wat stof zouden zijn. Het hoofdthema ervan is dat alles ontstaan is uit de geest. In gesprekken en monologen zijn dit de thema’s die regelmatig opduiken en waarbij hij zich inspireert op het levensbeeld van de meesterbouwers van de eerste gotische kathedralen. Met zijn boek wil hij duidelijk stellen hoe hij in het leven ‘wilde’ staan en 'wie hij zijn wou' - hij noemt zichzelf Kelt en 'Gotieker'- hij tast af hoe de evolutie de mens gebracht heeft tot ‘homo sapiens’.