Voor zijn onderzoek naar radioactiviteit kreeg Henri Becquerel in 1903
de eerste Nobelprijs voor de natuurkunde. Hij accepteerde de prijs met enige
aarzeling, want hij vond dat zijn vader en grootvader de prijs meer verdienden.
Ook zij waren namelijk spraakmakende natuurkundigen. Drie generaties Becquerel werkten samen in hetzelfde laboratorium en publiceerden gemeenschappelijke
artikelen over fluorescentie. Dit boek beschrijft de Becquerel-dynastie,
vanaf hun eerste onderzoek naar lichtgevende materialen tot het laatste
baanbrekende werk in de quantummechanica van Jean, de zoon van Henri
Bequerel. Aan de hand van vaak ongepubliceerde documenten (concepten van artikelen, aantekeningen, laboratoriumprotocollen, etc.) en een rijke privé-correspondentie brengt dit boek deze grote persoonlijkheden tot leven.