Hoe licht heeft ze de eeuw doorstaan

Waarvan de meest ondenkbare gruwelen

In alle geschiedenisboeken staan –

Het is een vraag die ik me vaak zal stellen,

Maar hier, op albumbladen vol herinneringen

Aan een leven dat vervluchtigde als nevel

Op een zomerochtend, is slechts de schijn

Te zien van haar saudade, van tango’s die te traag

En sensueel werden gedanst door hen die

Aan de dans ontsprongen…

Aan de hand van fotoalbums evoceert Stefan Hertmans het leven van zijn buurvrouw, een Franstalige intellectuele van wie het leven zowat samenviel met de onbezorgde jaren van de naoorlogse tijd. Wat bleef over van deze fascinerende vrouw die een parktuin en een cederbosje liet aanleggen, geheime minnaars had, zich in hoge kringen had bewogen, en uiteindelijk eenzaam stierf? Denkend aan T.S Eliots The Waste Land roept Hertmans in dit epische gedicht vragen op over wat in onze eigen tijd verdwijnt zonder sporen na te laten, over de kwetsbaarheid van de natuur en de vluchtigheid van het leven.