Lisette was twaalf toen zich bij haar een eetstoornis ontwikkelde. Een ingrijpende ervaring, waarvoor geen echte aanleiding leek te zijn. Na twee jaar kreeg ze hulp en volgde een lang traject langs behandelaren en klinieken. In Chaos in mijn hoofd en in de hulpverlening beschrijft ze welke behandelingen haar hebben geholpen en welke geen succes hadden. En ze laat zien wat haar problemen betekenden voor mensen die dichtbij haar stonden door hen aan het woord te laten. Zo ontstaat een veelzijdig verhaal dat inzicht geeft in een situatie waar veel jonge mensen mee te maken krijgen.