Op een doodgewone woensdagmiddag riep vader me bij zich. Ik moet
een jaar of acht geweest zijn. Hij vroeg me om hem te volgen naar de
kelder. Als kinderen wisten we dat dit niet veel goeds voorspelde!
In de openingscene van het boek is de toon gezet. In onopgesmukte
stijl geeft de auteur een inkijkje in het leven zoals hij dat kende. Zijn
ouders geraakten in de greep van godsdienstwaanzin en sleepten het
hele gezin mee. Een huiveringwekkend verhaal is het resultaat. Nu, met
meer afstand en in de filosofische fase van zijn leven, blikt de auteur
terug op die dagen waarin de demonen aanwezig waren.