Als blikken konden doden... Als kersverse ambassadeur van uitgeverij LetterRijn had ik de eer dit prachtige boek te lezen in ruil voor een recensie. Hannah van Dijk is 15 jaar en vind haar ouders erg streng. Vooral haar moeder dan, daar heeft ze een slechte band mee. Wanneer een populaire DJ draait op een schuurfeest in de buurt, wil Hannah absoluut gaan. Met een smoes lukt het haar om toestemming te krijgen van haar vader. Samen met haar beste vriendin Ilse vertrekt ze naar de fuif. Het loopt echter fout en Hannah keert die ochtend niet naar huis terug... Tussen de ouders van Hannah, Jan en Martine van Dijk, gaat een al een tijdje minder goed. Nu Hannah echter is verdwenen, worden de scheurtjes in hun huwelijke alleen maar groter. De leugens die Hannah haar moeder voor de buitenwereld al die tijd verborgen heeft gehouden, komen stilaan aan de oppervlakte. Heeft Martine haar geheim iets met de vermissing van Hannah te maken? En wat is er met Hannah gebeurd? Familierechercheur Loes de Koning heeft de moeilijke taak om de verdwijning van Hannah op te lossen. Er zijn weinig aanwijzingen, en de minachting van haar directe overste maakt het werken er niet makkelijker op. Gelukkig kan ze nog rekenen op de hulp van haar collega Rob. Als er plots het lichaam van een zwaar verminkte jongen wordt gevonden, is de vraag wat dit met de zaak van Hannah te maken heeft. Wanneer het niet bij dit ene verminkte lichaam blijft, moet Loes vol aan de bak om de zaak tot een goed einde te brengen. Cruciaal is wie ze kan vertrouwen en wie niet... Met "De dood heeft blauwe ogen" heeft Karin Hazendonk een razend spannende thriller neergezet. Het boek heeft je vanaf het begin in zijn greep en laat je daarna niet meer los. Het boek kaart thema's aan zoals misbruik, wraak, macht en de band tussen vader en dochter. Dit alles verwerkt in een aangename en vlotte schrijfstijl, wat het verhaal ook wel realistisch maakt. Een mens die wraak wilt is namelijk tot veel in staat. Het kan de liefste persoon drastisch veranderen. Het plot is duidelijk en logisch opgebouwd. Er zijn heel wat verschillende verhaallijnen en vertelperspectieven die elkaar afwisselen. Zo wisselen de perspectieven zich o.a. af tussen Hannah, Jan, Martine, Loes,.. Door de vermelding van het personage aan het begin van het hoofdstuk kun je als lezer het verhaal perfect volgen. Zo leer je elk personage gedurende het verhaal beter kennen en wordt de spanning die in het verhaal zit aangehouden. De titel "De dood heeft blauwe ogen" is zorgvuldig gekozen door Karin Hazendonk. Als je het verhaal hebt gelezen wordt de betekenis ervan duidelijk. Iemands blik verraad vaak hoe hij/zij zich voelt. Een boek valt of staat ook vaak met de uitwerking van de personages. Gelukkig is dit in "De dood heeft blauwe ogen" wel in orde. De personages hebben elk hun eigen karakter en persoonlijkheid. Zeker de wraakelementen zijn hier goed in verwerkt, je ziet bepaalde personages zienderogen veranderen gedurende het verhaal. Waar de ene wordt verteerd door woede, kampt de ander met een depressie en migraine. Iedereen reageert nu eenmaal anders op erge gebeurtenissen, en dat wordt mooi in dit boek weergegeven. Ik heb "De dood heeft blauwe ogen" met heel veel plezier gelezen. Ik vond het een waanzinnig goed en spannend verhaal. Het heeft mij vanaf het begin geboeid en het was veel te snel weer uit. Karin Hazendonk heeft mij weten te overtuigen met haar boek, en krijgt daarom ook een welverdiende 4 sterren

Jes de Bruin is de eigenaar van Partyanimals. Sinds kort organiseert zijn bedrijf ook schuurfeesten. Daarvoor heeft hij wat extra mankracht nodig. Gerald en Dennis lijken de aangewezen types voor deze job. Hannah van Dijk is helemaal weg van DJ Xander. Als hij in haar buurt optreedt op een schuurfuif, besluit ze - hoewel ze nog geen 16 is - samen met haar vriendin Ilse naar zijn optreden te gaan. Haar ouders maakt ze wijs dat ze naar een verjaardagsfeestje van een klasgenoot gaan. Haar moeder - die vrij streng is - vindt het geen goed idee, maar van haar vader mag ze - zoals gewoonlijk - wel naar het 'feestje'. Voor Hannah is het de eerste keer dat ze naar een echte fuif gaat. Al vrij snel is ze in de drukte Ilse kwijt, maar om niks te missen van het optreden van haar favoriete DJ blijft ze vooraan bij het podium staan. Als er iemand op haar schouder tikt, is ze blij verrast. Als Jan van Dijk - Hanna's vader - 's nachts wakker schiet en merkt dat zijn dochter niet in haar bed ligt en haar mobieltje niet opneemt, weet hij direct dat er iets mis is. Nadat zijn zoektocht naar Hannah niets oplevert, gaat hij - samen met zijn vrouw Martine - aangifte doen bij de politie. Die doet dat in eerste instantie af als een geval van een weggelopen puber, die wel weer zal opduiken. Maar dat blijkt toch anders te lopen. Loes de Koning is familierechercheur bij de recherche, maar deze functie wordt haar niet in dank afgenomen door Roelofs, haar teamchef. Hij negeert haar door haar niet te betrekken bij lopende zaken, maar als hij niet verder kan zet hij Loes op de zaak van de verdwenen Hannah. Samen met collega Rob de Vries onderzoekt ze de verdwijning. Het onderzoek stagneert, maar als er kort na elkaar twee toegetakelde lichamen gevonden worden, komt alles in een stroomversnelling. Hazendonk weet in een paar pagina's een goede karakterschets neer te zetten van de belangrijkste personages. Bovendien schrijft ze erg beeldend, zodat het geen enkele moeite kost om meegezogen te worden in het verhaal. Het thema dat ze aanhaalt in De dood heeft blauwe ogen, is de nachtmerrie van elke ouder: je kind komt na een feestje niet meer thuis. Je mag er niet aan denken! De verhaallijn op zich heeft niets vernieuwends, er zijn immers meerdere boeken op de markt met dit thema, maar Hazendonk voegt er een extra dimensie aan toe door het verhaal te vertellen vanuit verschillende invalshoeken en karakters. De personages zijn fascinerend, jammer dat ze vrij oppervlakkig blijven. Bovendien heb je als doorgewinterde lezer al snel door hoe een en ander in elkaar zit. De ingrediënten daarvoor zijn van in het begin aanwezig. Gelukkig ondermijnt dit het leesplezier niet, maar je gaat wel op een andere manier lezen, op bepaalde zaken letten en dat is best jammer. Het verhaal draait niet enkel om de verdwijning van Hannah. Het schuldgevoel van Jan - "had ik haar maar niet naar dat feestje laten gaan" - en het vluchten uit de werkelijkheid door Martine geven de lezer een goede kijk op de relatie tussen het koppel. Het passieve gedrag van Martine is funest. De zoektocht naar de daders die Jan voert is beklemmend. Voor Jan was Hannah een Godsgeschenk, maar voor Martine..... Hoever ga je als ouder als het om je kind gaat? Hoe obsessief kan de liefde voor je kind zijn? Hazendonk heeft met De dood heeft blauwe ogen een vlot geschreven verhaal neergezet, geen moeilijke dialogen en een goede opbouw naar de plot toe. Het verhaal zit vernuftig in elkaar, maar tenenkrommend spannend is het niet. Wel is er steeds een latente spanning aanwezig, waardoor je verder wil lezen. Het boeit zeer zeker! Toch kwam het - zonder spoilers weg te geven - soms onaannemelijk over en zijn er nog wel wat zaken die een onvervuld gevoel geven en die mijns inziens iets meer uitgewerkt konden worden. Drie dikke sterren!

De hoofdpersoon in 'De dood heeft blauwe ogen' is weggelegd voor Jan van Dijk. Jan is -zowel in zijn werk als in zijn huwelijk met Martine- niet gelukkig. Zijn baan bezorgt hem geen enkele voldoening meer en zijn leven met Martine kenmerkt zich door sleur en onderhandse vijandelijkheden. Wanneer hun dochter Hannah, na een schuurfeest waar zij stiekem naar toe gaat, spoorloos verdwijnt, verandert het leven van Jan in een hel. Bovendien legt de verdwijning van hun dochter de verwijdering tussen Jan en Martine meedogenloos bloot en leugens, die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte. "Het derde drankje dat Hannah had gehaald, zorgde ervoor dat ze een vreemd, wankel gevoel in haar benen kreeg. Het wollige gevoel breidde zich uit. Ze voelde zich op een prettige manier moe." Familierechercheur, Loes de Koning, wordt belast met de verdwijning van Hannah van Dijk. Het is haar eerste zaak in deze functie en ze wordt niet alleen geconfronteerd met de negatieve houding van haar directe chef -Roelofs-, maar ook met haar eigen onzekerheid en persoonlijke betrokkenheid bij de zaak. Wanneer echter de zwaar verminkte lichamen van enkele mannen worden aangetroffen, komt haar vechtlust boven en bijt ze zich vast in het onderzoek. "De realiteit kwam weer in alle hevigheid op hem af. Het onwerkelijke gevoel dat zijn dochter al bijna een week niet boven in haar bed lag. De magnetronmaaltijden die hij 's avonds alleen aan de keukentafel naar binnen werkte, het politiebericht van de vorige avond." Hazendonk bewijst met deze thriller definitief een uitstekend auteur te zijn. 'De dood heeft blauwe ogen' herbergt een beklemmende spanning en uitgekiende opbouw doordat de auteur haar verhaal benadert vanuit diverse invalshoeken. Haar schrijfstijl is beeldend en vlot en haar taalbeleving is van bovengemiddeld niveau. "Het verzet van Dennis was in de kiem gesmoord door hem aan een van de dikke buizen vast te ketenen die langs het plafond liepen. Zijn chauffeur, bewaker of hulp -zeg het maar- was naar buiten gegaan. Geen getuigen." Ook de tweede verhaallijn, de huwelijksperikelen van Jan en Martine, is goed uitgewerkt. De verhaallijnen lopen vloeiend door elkaar waarbij Hazendonk kans ziet de emoties en schuldgevoelens van Jan en het ogenschijnlijk ontbreken van elke emotie bij Martine, goed over het voetlicht te brengen. Overschakelingen zijn nergens 'ongemakkelijk'. Dat alles, gecombineerd met zeer goede karakteriseringen van de verschillende -bijzondere- personages en natuurlijke dialogen maakt 'De dood heeft blauwe ogen' tot een uiterst fijne thriller van Nederlandse bodem!

De boeken van Karin Hazendonk zijn duidelijk niet geschikt voor tere zieltjes. Net als het eerste boek dat ik van haar las, Waanidee, bevat dit boek weer enkele behoorlijk lugubere personages. Deze personages worden uitermate goed neergezet, waardoor je als lezer echt even van slag raakt. Ook bepaalde gebeurtenissen worden erg beeldend omschreven. Ik vind dit een sterk punt van het verhaal. De emoties van de hoofdpersonen worden ook sterk neergezet. Bepaalde gebeurtenissen die met die emoties te maken hebben kwamen voor mij ook echt als een verassing. De schrijfster bekijkt dingen vaak op een bijzondere manier. Wel ging het verhaal me, vooral tegen het het einde, vaak iets te snel. Ik kon het wel volgen, maar ik vond het niet altijd prettig dat bepaalde situaties binnen enkele zinnen totaal omsloegen en dat de uitleg pas achteraf kwam. Als zoiets langzaam wordt opgebouwd, met de nodige hints voor de lezer, vind ik dat persoonlijk prettiger. Hoewel vader Jan en dochter Hannah de meeste sympathie opwekken, vond ik Martine ook een interessant personage. Ze houdt zich heel afzijdig, lijkt gevoelloos en gedraagt zich vreemd. Het hele boek lang probeerde ik te bedenken waarom ze toch zo deed. Uiteindelijk speelt ze een verrassende rol in de zaak. Dit vind ik een mooie toevoeging aan het verhaal. De uitwerking van de ontknoping vond ik goed. De hoofdlijnen van wat er gaat gebeuren zijn tegen het einde al wel duidelijk, maar door een aantal details werd het uiteindelijk nog behoorlijk spannend. Ik vind dit een origineel verhaal met goed uitgewerkte personages en goed verwoorde emoties. Sommige veranderingen gingen wel wat te abrupt en konden nog iets grondiger opgebouwd worden. Verder vind ik dit een prima thriller.

In De dood heeft blauwe ogen heeft Karin Hazendonk een zeer actueel thema belicht. Nietsvermoedende jongeren die op festivals of andere feesten gedrogeerd worden en daarna misbruikt worden en/of andere traumatische dingen meemaken. Hannah van Dijk is zo'n nietsvermoedende jongere. Samen met haar vriendin Ilse Langerak gaat ze onder het mom van naar een verjaardagsfeestje gaan, wat ze haar ouders heeft verteld, naar een schuurfeest waar haar idool DJ Xander zal optreden. Een drankje waar wat aan toegevoegd is, bedwelmt haar en ze wordt meegenomen naar een plek waar haar de vreselijkste dingen overkomen. Thuis wachten haar ouders Jan en Martine van Dijk tevergeefs op haar. Ze doen aangifte van vermissing van hun dochter en dan wordt er een onderzoek gestart. Loes de Koning is familierechercheur en samen met Rob de Vries wordt ze door Donald Roelofs, haar directe chef, op de zaak gezet. De grote zoektocht naar Hannah en de ware toedracht van de zaak gaat beginnen. Langzamerhand krijg je als lezer een inkijkje in de wereld van de criminaliteit. Ook de verhouding tussen beide ouders wordt steeds meer belicht. Al jaren is er sprake van verkoeling en sleur tussen beide echtgenoten, maar de vermissing van Hannah leidt tot een totale verwijdering, een langs elkaar heen leven. Zowel de vader als de moeder worstelt met de situatie, maar ieder op zijn of haar eigen manier. Ze spelen beiden ook een cruciale rol in het verhaal. Karin Hazendonk heeft dit boek geschreven vanuit verschillende perspectieven in korte hoofdstukken, wat ervoor zorgt dat het boek vlot leest in een prettige stijl. Ze weet de spanning op te bouwen en op het moment dat je erachter bent hoe het met Hannah afloopt, komt er nieuwe informatie, waardoor het verhaal weer een nieuwe dimensie erbij krijgt. Hoewel het slot wat voorspelbaar is, blijft de aandacht geboeid. Karin Hazendonk heeft na Waanidee weer een sterke thriller neergezet met actuele thema's als drugsgebruik en de gevolgen ervan, leugens, bedrog, machtsmisbruik, wraak etc. Een boek dat het lezen meer dan waard is.

Jan van Dijk zit een beetje klem, zijn baan bevalt hem niet echt meer en zijn huwelijk met Martine is ook een beetje standaard geworden. Het enige zonnestraaltje in zijn leven is Hannah, zijn dochter. Het leven van Jan verandert plotseling als Hannah spoorloos verdwijnt. Zijn leven wordt een echte hel! Door de verdwijning van Hannah krijgt het huwelijk van Jan en Martine een echte klap en ook blijkt dat Martine over bepaalde dingen gelogen heeft tegenover Jan... Loes de Koning is al enige tijd werkzaam als Rechercheur, maar sinds kort is ze aangewezen als familierechercheur. De vermissing van Hannah van Dijk is haar eerste zaak als familierechercheur. Deze vermissing valt Loes zwaar, vooral door haar onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze vermissing. Even later worden er zwaar verminkte mannen gevonden. Hierdoor is ze gedreven om de dader te vinden en bijt ze zich compleet vast in dit heftige onderzoek... Wat heeft deze vermissing en de verminkte mannen met elkaar te maken? En wat is het motief van de dader? Loes weet het zeker... Hoe dan ook, ze zal de dader vinden. Mijn mening Dit is het eerste boek wat ik van Karin Hazendonk lees. Toen ik in het boek begon merkte ik al snel dat de schrijfstijl van Hazendonk mij wel lag. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personages. Tijdens het lezen krijg ik steeds meer vermoedens en word ik ook verschillende keren op het verkeerde been gezet. Maar stukje bij beetje wordt het duidelijk wie de dader is en wat zijn motieven zijn. Het plot vind ik erg goed bedacht en uitgewerkt. Persoonlijk zou ik het erg leuk vinden als Hazendonk een vervolg weet te schrijven over familierechercheur Loes de Koning. Dit is hoe een thriller van Nederlandse bodem hoort te zijn!

Een tijd terug zag ik een top- detective van Scandinavische bodem. Een bloedstollende vijfsterren serie die je gezien moest hebben. Nou ben ik zelf een beetje wars van het credo 'die moet je ...', maar eerlijk is eerlijk, avond aan avond zat ik aan de buis gekluisterd. Ontheemd keek ik naar de aftiteling van de laatste aflevering. Het was spannend, goed gemonteerd, maar als je er iets te lang over na ging denken viel er wel wat over te zeggen. 'De Dood heeft blauwe ogen' deed me onbedoeld aan die serie denken. Het verhaal leest als een trein, korte hoofdstukken, prettige schrijfstijl en een duidelijk verhaal. In tegenstelling tot de bovengenoemde serie, werden hier niet allerlei geur-kleur en smaakstoffen aan het plot toegevoegd. Er zit een mate van voorspelbaarheid in, maar niet op een verkeerde manier. Plotwendingen zijn hier van toegevoegde waarde, en geen kunstgreep. Zou je de stofkam erbij pakken, dan zijn er misschien wel wat op- en aanmerkingen. De vraag is, of je dat zou willen... Death haz green eyesss! Langzaam schudde ze haar hoofd. Ze zocht zijn ogen en zei: 'De dood heeft blauwe ogen'. Hannah is een gezonde puber. Ze trekt liever met haar vriendin Ilse op dan dat ze met haar vader en moeder thuis op de bank zit. Haar ouders lijken langzaam hun grip op haar te verliezen, letterlijk en figuurlijk, want als Hannah zegt dat ze naar een verjaardagsfeestje is, hebben ze geen idee waar ze daadwerkelijk heen gaat. Met alle gevolgen van dien. Jan van Dijk heeft een saaie baan en zit gevangen in zijn huwelijk met Martine waarin sleur en vastgeroeste gewoontes de boventoon voeren. Hannah is de enige die kleur geeft aan zijn leven, en ook de bitter nasmaak die op een wrange wijze door de scheurtjes in zijn huwelijk naar buiten komt als hun dochter wordt vermist. Dit gegeven is interessant voer voor een literaire thriller, en ik denk dat als er meer ruimte aan de karakters en hun beweegredenen was besteed, had het ook zeker die richting op kunnen gaan. Nu wordt het allemaal 'aangetipt' en komen de motivaties van de personages niet helemaal juist uit de verf. De spanning komt nu voornamelijk van de gruwelijkheden die er worden gepleegd, (als een vorm van sensatie), en ik vraag me af wanneer iets erg genoeg is en of goed verhaal dat wel nodig heeft. Op zich is de criminele wereld die hier wordt aangetipt, de zgn sekshandel, een interessant onderwerp maar ook hier mist het de diepgang en complexiteit die er in werkelijkheid bij betrokken is. De opgevoerde personages worden daardoor 'plat' en, met al die tatoeages en piercings, bijna karikaturen. Toch doen de bovengenoemde punten niets af aan 'De dood heeft blauwe ogen'. Het is net als die serie die ik noemde een verhaal dat je het liefst aan een stuk door wil uitlezen. Het zal misschien nog meer kunnen zijn, maar het wordt er zeker niet minder door. Karin Hazendonk is een auteur die duidelijk weet hoe ze een goed verhaal moet opbouwen. Op de valreep toch nog wel een klein 'irritatiepuntje' in het boek: Gerard vs Gerald... die verwarring vond ik niet grappig ;).

Als jonge meisjes ontsnappen aan de aandacht van oplettende ouders kan het heel verkeerd met ze aflopen! De vijftienjarige Hannah is tot over haar oren verliefd op een jongen dj, Xander, die tot haar blijde verrassing in de omgeving komt optreden bij een schuurfeest. Ze mag er helemaal niet heen, ze is immers nog geen zestien, maar haar vriendin Ilse wel. En die weet wel hoe ze er voor kunnen zorgen dat Hannah binnen komt. Hannah weet met valse voorwendselen toestemming te krijgen van haar vader, schaft met hulp van Ilse de juiste kleding en make-up aan en daar staat ze dan: voor het podium, in aanbidding starend naar de jongen voor haar, die haar op Zijn beurt nauwelijks ziet staan. Maar als iemand haar vertelt dat die jongen haar wil zien in de pauze, gaat ze zonder vragen met die onbekende mee. Wat daarna gebeurt maakt haar leven kapot. Als Hannah niet thuis komt, is haar vader Jan van Dijk, niet alleen zeer ongerust, hij voelt zich ook schuldig. Heeft hij niet te makkelijk toestemming gegeven aan zijn oogappeltje? Als hun dochter ook de weken daarna niet gevonden wordt, is dat de doodsteek voor het huwelijk van haar ouders. Beide echtelieden hebben geheimen, ze leven met leugens die hun leven en hun huwelijk verzieken. Loes de Koning is nog maar net aangewezen als familierechercheur, en zij krijgt de zaak toebedeeld. Behalve dat ze een prima rechercheur is, werkt ze vaak intuïtief, hetgeen haar vaak in de goede richting brengt. Zo is ze ook niet blind voor de vreemde gedragingen van haar partner, en doorziet ze de leugens van de ouders en van de vriendin van de verdwenen Hannah. Als het zwaar verminkte lichaam van een man gevonden wordt binnen hetzelfde gebied dreigt de zaak van Hannah opzij geschoven te worden. Of heeft deze moord te maken met haar verdwijning? De zaak van de verdwenen tiener lijkt vrij snel opgelost (halverwege het boek) zodat je weet dat dit slechts de aanzet was tot een veel grotere zaak. De spanningsboog is vrij laag tot dan toe, maar dat komt later wel goed. Het wordt een krachttoer voor Loes de Koning om alles tot een goed einde te brengen, want ze wordt nogal tegen gewerkt door enkele hooggeplaatste belanghebbenden. Geld speelt een grote rol. En dan dreigt het meisje de boel in de war te gooien... Karin Hazendonk (1961) gooit in deze thriller een heleboel op een hoop. Omdat ze meeslepend weet te schrijven en omdat haar hoofdpersoon, Loes de Koning, een vrouw is met wie je als lezer sympathiseert, komt ze er mee weg.De omgeving van Wassenaar en de polders waar het verhaal zich afspeelt, kent zij als haar broekzak, en dat voel je. Hazendonk studeerde financiële en commerciële administratie, trouwde, kreeg kinderen en werkte vijfentwintig jaar in de financiële sector. Het schrijven van thrillers gaat haar ook al vrij goed af