Manirema bij het vallen van de avond – voorboden,voortekens, geluiden. Aangedragen door de wind, dierond de straathoeken speelt, het onvermijdelijke hondengeblafen gehuil van baby’s met oorpijn of angst voorhet donker. Druk confererende kikkers, ijzer slijpendekrekels, vleermuizen die met grote steken zwarte lappennaaien en die over het kerkplein uitstrekken voor eensomber feest. Manirema wacht de nacht.
Vreemde mannen slaan een kamp op bij het gezapigestadje in het Braziliaanse binnenland. Wie zijn ze en watkomen ze doen? Waarom sturen ze een meute hondenop het stadje af? En waar komen de ossen vandaan dieals een Bijbelse plaag Manirema bezetten?
In 1964 pleegt het Braziliaanse leger een staatsgreepen vestigt een nationalistische dictatuur. Er daalt eenduistere nacht van vrijheidsberoving, censuur en geweldneer over het land die twintig jaar zal aanhouden. Dedrie plagen van Manirema is in 1966 het allegorische antwoordvan José J. Veiga op die nacht. Het boek heeft dehuiveringwekkende kracht van het werk van Franz Kafkaen José Saramago.