Altijd, bij het stoken, verbrandt de duivel zijn handen. De blaren genezen niet: ze verzweren. Geen wonder dat hij steeds meer ging twijfelen aan zijn roeping. En toen gebeurde het dat hij opnieuw in het goed recht van zijn God ging geloven. Op dat ogenblik verscheen hem een engel die beweerde een vuurvaste methode te hebben: een zelfonder-houdend vuur met afstandsbediening en hitteregelaar. Dit heuglijke en onverwachte nieuws bracht de duivel buiten zichzelf van vreugde. Hij bad Lucifer om hem een eeuwigdurend patent te verlenen op dit technologisch hoogstandje. De Satan aarzelde even, maar kwam snel tot bezinning: hij greep de duivel bij zijn staart en slingerde hem in zijn net opgestookt hellevuur, waarin hij jammerend en jankend ontvlamde en in rook opging. Toen de omstaanders de Lichtdrager vroegen waarom hij die arme duivel zo vreselijk gestraft had, antwoordde hij: ‘In mijn rijk is alles zelfvernietigend. Ik ken niets dat niet van woede gemaakt is’. Toen ze dat hoorden bogen zijn toehoorders deemoedig het hoofd en kregen ze de stellige indruk dat ze kleiner en kleiner werden. Niemand weet of ze vandaag de dag nog altijd kleiner aan het worden zijn. En wat Lucifer betreft: wat er met hem gebeurde, weet geen mens.