Een opmerking van zijn bijna volwassen zoon over het bestaan van God zet de schrijver aan het denken over zijn verleden en dat van zijn ouders. In de autobiografische roman 'De erfenis van Adriaan' onderzoekt Johan Lock aan de hand van zijn alter ego Laurens hoe zijn vader en moeder halverwege de jaren vijftig samen met vier andere echtparen een verbond aangaan met God en met elkaar: een verbond van onvoorwaardelijke trouw.
Het groepje pioniers groeit uit tot een geloofsgemeenschap van honderden broeders en zusters die al hun tijd, geld, lefde en trouw erin investeren.
Laurens, het jongste kind van de verbondsgezinnen, doet dat ook. Hoewel hij doorlopend overweegt om de cocon van hun kerk te verlaten, weegt de verantwoordelijkheid voor het geestelijk erfgoed van zijn familie toch te zwaar. Dan, onverwacht, wordt de mythische illusie van het verbond doorbroken.
Johan Lock maakt ons deelgenoot van de geschiedenis van deze mensen, die zich zonder voorbehoud terugtrokken binnen de grenzen van hun overtuiging en alleen zelf niet in de gaten hadden dat ze op een catastrofe afstevenden. 'De erfenis van Adriaan' stelt actuele vragen over groepsvorming en isolement, verbondenheid en sociale controle.
