De Gemene Gratie is een ironische roman over een zoektocht naar het aards paradijs.
De hoofdpersoon besluit, na filosofie gestudeerd te hebben en na een calvinistische opvoeding te laten wat die is, op het platteland een krakkemikkige boerderij op ruim een hectare weiland te kopen om die te veranderen in een heel mooi huis met een nog fraaiere tuin.
Haar aanzienlijk minder fijnbesnaard alter ego is meteen enthousiast en samen storten zij zich in het boerenleven.
Dat boerenleven blijkt minder idyllisch te zijn dan de mythe van de godvruchtige landman doet geloven. Het platteland herbergt een hilarische verzameling vreemde vogels en rare snijers, waarmee het overigens in het geheel niet verschilt van de directie- en bestuurskamers waar haar alter ego zijn brood verdient.
De tuin wordt prachtig en het paradijs komt in zicht. Dan breekt een lichte paniek uit. De nieuwsgierigheid van de hoofdpersoon naar wat zich achter de horizon bevindt steekt weer de kop op. Het paradijs wordt nog een paar jaar parttime bewoond en daarna in de verkoop gedaan.
Wat zich achter de horizon bevindt wordt in de Provence gevonden; echter ook daar blijkt sprake te zijn van vreemde vogels en rare snijers en ook weer van een nieuwe onweerstaanbare horizon.
De auteur (1942) is ruim dertig jaar werkzaam geweest in het bedrijfsleven, o.a. als voorzitter van een raad van bestuur en als commissaris. Daarnaast was hij voorzitter van een werkgeversvereniging en van pensioenfondsen.Tegenwoordig woont hij afwisselend in Rotterdam en de Provence.