Het boek, De Hel van Henri Barbusse, werd met heftige kritieken gegeseld. Barbusse is een dertiger die zich begaf in de kringen rond Catulle Mendes, Tristan Bernard, Jules Renard en Octave Mirbeau.In 1907 trekt hij zich terug op een eenzame hotelkamer in een buitenwijk van Parijs. Door een geheimzinnig gat in de muur kan hij ongemerkt de kamer naast de zijne bekijken. Het is een komen en gaan van mensen: met elkaar discussiërende priesters, artsen en zakenlieden maar voor alles toch mannen die het obscure geluk zoeken bij de vrouwen. Henri Barbusse schiep er De Hel. Hij liet de mensen zien in hun schijnbaar volstrekte eenzaamheid. In de hotelkamer ontvouwt zich hun behoefte aan waarachtige, hévige liefde, aan hun in wezen vulgaire gegrepenheid door een lyriek die hen even tot een gelukkig kind maakt. Dat even voltrekt zich in de liefdesexplosie die ook kan voortkomen uit opgekropte haat en rancune. De eeuwige voyeur ziet door zijn verborgen gat de werkelijkheid. Het is een hel waarin Job heerst zonder God. Het is een obscene, obscure provocatie.