In één van de laatste nazomerweken van dit jaar reed ik met de auto door de stad op weg naar mijn favoriete 50m bad en hoorde op de radio dit boekfragment voorgelezen worden: Eerst was haar silhouet alles wat hij van haar zag, dertig meter van hem af in de schemerige collegezaal. De projector zoemde en prikte in zijn ogen, en hij vertelde in zijn lage stem over Cézanne en Picasso. Van tijd tot tijd vergat hij naar zichzelf te luisteren Het zijn de prachtige openingszinnen uit het literaire debuut van Bregje Hofstede. Het komt niet vaak voor dat je in één keer zo wordt gegrepen en denkt... dit moet ik verder lezen ! Dit heb ik eerder gehad bij Brooklyn Follies van Paul Auster : I was looking for a quiet place to die. Someone recommended Brooklyn and so the next morning I traveled down there from Westchester to scope out the terrain. Je hebt direct een idee van omgeving en situatie! Hier wil je een hardcover van die je door de schrijver laat signeren. Terug naar Bregje Hofstede. In De hemel boven Parijs raakt een gevestigde Universitair docent aan de Sorbonne geheel van de kaart door een Nederlandse studente in zijn collegezaal. Van de achterkaft: De stugge Nederlandse rakelt een geschiedenis op die Olivier had willen vergeten, maar die tegelijk het kostbaarste is dat hij bezit. Tegen beter weten in zoekt hij toenadering tot de studente, en geeft haar een advies dat hij zelf nooit heeft opgevolgd. Maar Fie heeft haar eigen leven. Zij worstelt met een onmogelijke keuze: streven naar het allerhoogste, en eraan kapot gaan - of nooit beginnen om niet te falen. Ze voert koppig verzet tegen haar eigen levensangst en daagt Olivier uit hetzelfde te doen. De hemel boven Parijs gaat over de leugens die wij voor onszelf bedenken om niet te hoeven doen wat we het meest verlangen. Bovendien is het een van de meest opvallende liefdesverhalen van de Nederlandse literatuur van nu, en een betoverende entree van een jonge auteur.