Halverwege de jaren zeventig ontstonden in Nederland de Therapeutische Gemeenschappen voor drugs- en alcoholverslaafden. Die waren een radicaal antwoord, naar Amerikaans model, op de liberaal softe aanpak die destijds in Nederland werd gehanteerd. Dit is een zeer persoonlijke en spannende beschrijving van iemand die zich na zes jaar harddrugsgebruik op laat nemen in een therapeutisch verslavingscentrum. Het is geen traditioneel verslavingsverhaal over iemand die succesvol is afgekickt, of een uiteenzetting over de toegepaste behandelvormen. Het is de beschrijving van deze radicale, totalitaire therapie die in opkomst was. De Therapeutische Gemeenschap kent een strak hiërarchisch regime en de schrijver geeft inzicht in het voortdurende gevecht tussen het algemene groepsbelang en het individuele belang.