Toen de gelegenheid zich eindelijk voordeed, was Alfred Andersch als soldaat van de Wehrmacht gelegerd op het idyllische Italiaanse platteland. Hij deserteerde op de dag dat geallieerde troepen in Normandie landden. Vanaf dat moment en totdat hij krijgsgevangen werd genomen door het oprukkende Amerikaanse leger, bevond Andersch zich in een wildernis, een niemandsland, een plek van vrijheid. Toen Andersch in 1952 De kersen van de vrijheid publiceerde, veroorzaakte dat veel ophef omdat desertie taboe was. Later werden er vraagtekens gezet bij de verhouding tussen feit en fictie in dit ‘verslag’.