Toen de gelegenheid zich eindelijk voordeed, was Alfred Andersch als soldaat van de Wehrmacht gelegerd op het idyllische Italiaanse platteland. Hij deserteerde vermoedelijk op de dag dat geallieerde troepen in Normandië landden. Vanaf dat moment, en totdat hij krijgsgevangen werd genomen door het oprukkende Amerikaanse leger, had Andersch het gevoel zich in een wildernis, een niemandsland, een plek van ongekende vrijheid te bevinden.

Toen Andersch in 1952 De kersen van de vrijheid publiceerde, veroorzaakte dat veel ophef. Ook na de oorlog gold desertie als een groot taboe. Later ontstond er discussie over de rol van fictie in dit ‘verslag’.