Het Deense landschap speelt een bepalende rol in Tafdrup's poëzie. In deze bundel gaan landschap en lichaam voortdurend in elkaar over: het vrouwenlichaam is ook een uitwendig en inwendig landschap. De titel is gekozen om een vrouwelijke toegang tot de wereld, of een toegang tot de vrouwelijke beleving van de wereld, aan te duiden. Voor Tafdrup is dat een zintuiglijke ervaring, naar buiten toe, naar het landschap, maar ook naar binnen toe, het lichaam. In De Koninginnepoort worden vrouwelijke ervaringen van sex en erotiek, baren en zogen, het baden van kind en man, in een universele samenhang geplaatst. Het element water, in alle verschijningsvormen, speelt daarbij een centrale rol. Een ander steeds terugkerend element is het schrijven zelf: het is de plaatsbepaling van het 'ik' in de continuïteit van de tijd. Pia Tafdrup's rijke en hymnische lyriek, waarin tal van verwijzingen naar grote literaire voorgangers te vinden zijn, is een zoektocht naar orde en harmonie. De Koninginnepoort werd in 1999 bekroond met de Scandinavische literatuurprijs van de Noordse Raad.