Wat vertellen twee oude perkamentbladen uit Birmingham ons over de vroege geschiedenis van de Koran?Toen onderzoekers het beroemde Birmingham-manuscript met radiokoolstof dateerden, kwam het perkament in een tijdvenster van 568 tot 645 na Christus te liggen. Daarmee werd een klein manuscriptfragment het middelpunt van een grotere historische vraag: hoe dicht staat de Koran die vandaag wordt gelezen bij de tekst van de eerste eeuwen van de islam?De Koran van Birmingham neemt de lezer mee achter de krantenkoppen. Wat dateert radiokoolstof eigenlijk? Wat is het verschil tussen perkament, inkt, schrift en tekst? Wat betekent de vroege Arabische spelling? Welke rol speelden het rasm, leeswijzen en de mondelinge traditie? En hoe verliepen de verzameling en de ‘Uthmaanse standaardisatie van de Koran?Dit boek onderzoekt deze vragen zonder moeilijke kwesties uit de weg te gaan. Het laat zien hoe tekstuele continuïteit niet alleen ontstaat door manuscripten, maar ook door een levende traditie van schrijven, lezen, reciteren, memoriseren, onderwijzen en controleren.Birmingham is geen eindantwoord. Het is een venster op de tekst, de traditie en de eeuwenlange overdracht van de Koran.