Het is juni 2001. De Twin Towers staan nog trots overeind, de beursnoteringen zijn nog niet aan hun steile val begonnen en in de bioscoopzalen van West-Europa verovert Amélie Poulain de harten van een gretig publiek. Yoko Debondt, een jonge weduwe, ziet de film en besluit om Amélies voorbeeld te volgen. Ook zij zal als een goede fee andere mensen helpen. Wanneer ze op een ochtend een lifter mee naar haar huis neemt, ontdekt ze het pijnlijke verschil tussen film en werkelijkheid. Films hebben verder het grote voordeel dat ze reukloos zijn, terwijl het in haar stad om onverklaarbare redenen hard is begonnen te stinken. De laatste keer is een roman over liefde en vriendschap, afscheid en verlies, waarin een jonge vrouw steeds nauwer betrokken raakt bij het lot van haar stad en van de man van wie ze tot haar eigen verbijstering zielsveel houdt.'